Bosenn Eliant





Tre Langolen hag ar Faoued
Ur barzh santel e vez kavet;
Hag eñ Tad Rasïïan anvet.

Laret en deus d'ar Faouediz;
"Laket un oferenn bep miz,
Ur oferenn en hoc'h iliz."

Aet eo ar vosenn a Eliant,
Hogen n'eo ket aet hep forniant,
Aet 'zo ganti seizh mil ha kant!

E bro Eliant, hep laret gaou,
Emañ diskennet an Ankaou,
Maro an holl dud nemet daou:

Ur wregig kozh tri-ugent vloa
Hag ur mab hepken he devoa.

"Edi ar vosenn 'penn ma zi;
Pa garo Doue 'teui en ti;
Ni 'yey 'maez pa deuy," emezi.

E-kreiz Eliant, er marc'hallec'h,
Geot da falc'hat a gavfec'h,

Nemet en hentig eus ar c'harr
A gas 'r re varo d'an douar.

Kriz 'vije 'r galon na ouelje,
E bro Eliant, neb a vije:

Gwel't triwec'h karr 'tal ar vered
Ha triwec'h all eno 'tonet.

'Lec'h 'oa nav mab en un tïad,
Eent d'an douar en ur c'harrad,
Hag o mamm baour oc'h o charrat,

O zad a-dreñv o c'hwibanat:
Kollet gantañ e skïant vat.

Hi a yude, 'c'halve Doue;
Reustlet e oa korf hag ene;

- Laket ma nav mab en douar,
Ha me 'roy deoc'h ur gouriz koar,

A rey teir zro en-dro d'ho ti,
Ha teir en-dro d'ho minic'hi.

Nav mab am boa ganet,
Setu gant an Ankou int aet;

Gant an Ankou e toull ma dour;
Den da c'houll din ul lommig dour! -

Leun eo 'r vered 'rez ar c'hleuzioù,
Leun an iliz 'rez an treuzoù;

Ret eo benniget ar parkoù,
Da lakaat enno ar c'horfoù.

Me 'wel er vered un dervenn,
Hag en he beg ul liñser wenn:
Aet an holl dud gant ar vosenn.