An Droukrañs






Ma oufen-me lenn ha skrivañ, evel a ouzen rimel,
Me a refe ur son nevez, ur son, ha ne ven ket pell.

Me 'well erru va mestrezig, dont a ra 'trezek hon ti;
Mar gellan-me kaout an tu, me a brezego outi.

- Drouklivet, va mestrezig koant, drouklivet-bras ho kavan,
Ab'oe m'ho kwelis er pardon, e miz Even diwezhañ.

- Ha pa ven-me 'ta, den yaouank, ha pa ven-me drouklivet!
An derzhienn vras 'zo bet ganin, abaoe pardon Folgoed.

- Deuït-c'hwi ganin, va dousig, deuït tre el liorzh ganin,
Me 'ziskouezo deoc'h ur rozenn eno 'touez al louzoù fin;

Ker gae ha ker brav 'oa eno, hag hi savet war an bod!
Dizioù beure pa he c'havis oa ker ruz hag ho tivjod.

Deoc'h e liviris serriñ mat dor ho kalon, va mestrez,
Na vize aet an dud e-barzh, 'touez al louzoù hag ar frouezh;

Ha n'hoc'h eus ket sentet ouzhin, hag hoc'h eus hen digoret,
Ha setu gweñvet ar vleuñvenn, kollet ganeoc'h he kened.

Ar garantez, ar yaouankiz, kaerañ traou 'zo er bed-mañ;
Bleuñviñ a reont ha gweñviñ an eil hag eben buan.

'N amzer omp bet o 'n em garout n'he deus ket padet gwall bell;
Tremen he deus graet, plac'h yaouank, evel ur barrad avel.