ΛΑΚΩNΙΚΟΝ

Ο καημός του Θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη
  μου επέστρεψε στον ήλιo.

Κείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της
πέτρας και του αιθέρος,

Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.

Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,

Χειμώνα ελάχιστε,

Η ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Και στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι
  κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Ανέλπιστου.