[c.jpg (9588 bytes)]

| Textos | Crítica | Debates | Informes | Cantigas de Amigo | Enviar Correo
                                     |

               A LINGUAXE DAS MAPOULAS

               de Beatriz Dacosta

               E andamos coma tolos
               na procura do facho das palabras.
               Os nosos corpos, espantallos tristes,
               ardían nun magma escuro.
               Ficamos sós, na herba, onde os vagalumes
               aniñaban os cabelos do millo
               coma cravos perdidos da mañá.
               Esvaramos no sangue,
               clorofila mudable do silencio,
               onde margaridas profanadas
               emiten bágoas con acuse de recibo.

               E andamos, incrustados de cristal
               nas matrices de cemento,
               nubes blindadas onde os bafos
               estimulan híbridos de alcohol e cocacola.
               Morcegos da noite agochados no ventre da chatarra.
               Alí ficamos, con bicos de plástico
               ata desgastar os labios, succionando os dentes.
               Barullos marelos implantaban estereotipos:
               animais suburbanos sen medio de transporte.
               E nós, baixo o óxido da choiva,
               construímos con arames o eixo das arxilas.
               Alí ficamos, no niño metálico da distancia.

               E andamos ateigados de croques
               coma inventarios de esquezo.
               Amabámonos baixo a ponte,
               arrimados ó chasis do coche.
               Ás veces fuxiamos coma tolos,
               ávidos de gasolina cara ó lume
               palpando cos dedos o líquido viscoso,
               vibrante nas arterias do chumbo.
               Na estrada iconas de stops
               armaban as pezas das palabras,
               onde as eirugas se alimentan;
               e nós gaiolas de fibra óptica e neon,
               rastrexábamos os naufraxios dos estímulos
               cara ó albor, achegándonos á nada.

               E andamos, enchendo os petos
               con música lonxana de formigas.
               Caía o serán coma monolito
               de ausencias para caldear os ósos,
               barrios de carteis publicitarios.
               Coma cempés, paseamos os soños de iceberg
               en monumento de nanas presentidas,
               solidariedade na lareira das imaxes,
               mentres insaciables repetíamos
               o tacto orballado en camuflaxe de perfume.
               O espacio pendurou un intre
               achegándonos á beira dos arames,
               invadidos de choques e ferruxes.

               E andamos, na boca do peirao
               percorrendo vapores que non chegan,
               coma redes de barro diluíndonos no océano.
               Os mariñeiros penduraban do pasado
               peixes fusiformes cravando os espolóns
               nas beiras microscópicas da ferida.
               E xogamos ás palabras
               mentres anacos de homes choraban
               zume descafeinado de calos con espiñas.
               E xogamos cos chíos incesantes
               das gaivotas a coser encaixes de plumas
               con tarxetas de crédito.
               Cansos, coma debutantes coirazas de aceiro,
               preferimos que o aire fose chumbo.
               Na lonxanía da carne, onde as unllas doen
               ó rabuñar o baleiro, a siderurxia sorriu.

               E andamos, nas sílabas da labranza
               con golpes químicos nos regos da semente
               e revistas de sofre virtual
               estercando viñas e os sucos dos arados.
               O labrego conxurou o noso nome
               cuspindo os eidos con trincheiras
               onde o cuco fai o seu niño.
               Algunhas púas ficaron coma mel
               nas cordas das árbores inxertadas.

               E andamos, ás veces trocábamos anceios
               por tabaco cun anaco de silencio.
               Botafumeiros de palla nas caldeiras do pulmón,
               emitíamos grisú marelo coma minas do norte.
               Os homes mantiñan ritos subterráneos
               coma ficción, mundo na nosa escuridade,
               entre as pedras, coma animais de asfalto
               desprezando emporcados uniformes,
               sen saber, sen comprender, sen albiscar
               a luz clara e dura dos seus pensamentos,
               a forza dos latexos cravados na terra
               coma garfos, nus, sen preguntas, coma ferro.

               E andamos, velocípedes espichando espacios
               mentres as sementes dos homes ficaban no baleiro
               coma unha gaiola de latón e imaxes recicladas.
               A materia podreceu no asfalto, coma magma,
               remuíño de lume adubando soños, cicatrices,
               no camiño onde non medran flores nin nenos:
               só xuízos prematuros de tecidos e camaleóns mudables.
               E nós, tanxendo a campá do peito,
               badaladas de aceiro na ledicia do chumbo.

               E andamos, instaurando novas ordes,
               misioneiros grises do silencio,
               afogando fonemas onde o feto da palabra
               aniñaba o seu corpo.
               Eriximos o imperio, imaxes elaboradas
               arrastradas de slogans e prototipos.
               Reino celuloide, maxestosidade de modelos
               e donuts con implantes de titanio.
               Ollos suburbanos, plebe sen raíces,
               vagando sós, nos bailes de salón
               e espullas mutiladas de esquezo,
               ignorando bágoas onde as gafas
               reproducen os anceios das formas,
               esencias típicas das cores.