SAGAN AF HELJARSLARORRUSTU eftir Benedikt Grndal 1. kaptuli Svo segja vitrir menn, a s hluti heimskringlunnar, er vr kllum Norrhlfu, er skiptr milli riggja hfukonunga; rr einn Franklandi, annarr Austrrki; eir eru keisarar a tign; en hinn rii rr Bretlandi, a er meykngr. Fyrir Franklandi rr s, er Napleon heitir; hann er hfingi mikill og rrkr, vitr og rigr og ekki vi allra skap; hann drottningu er Evgena heitir; hn er skrungr mikill og kvenna frust. Frankland er byggt af eim mnnum, er Frankar heita er Frakkar; eru eir komnir frtt af Japhet Nasyni, en mrtt af Alkibades enum grska; eir eru vaxnir sem arir menn, lttlyndir skapi og gleimenn miklir; ar er unnin ull mikil og vaml. Konur hafa eir flestir fleiri en eina, ea fylgikonur, og svo hafa og konur fleiri en einn mann, og ykir a kurteisi. Frankland er svo sett verldina, a fyrir austan er in Rn, og ekki v nema jtnum og mlsnum; eim megin eru og Mundufjll, og kemst ar ekki yfir nema fuglinn fljgandi, san Hannibal herjai; m ar enn sj spor Hannibals snjnum. ar er klofsnjr sumrum, en jkull vetrum. Vestr af Franklandi gengr nes miki, a heitir Bretagne; aan landnorr er Normand; ar var Gngu-Hrlfr; ar eru konur fagrar; ar eru klaustr mrg; ar er fnar mikill og frr; ar vestr af gengr hafi mikla. liggr Langbaraland austr af Mundufjllum; ar er Mailand; ar var jrnkrnan; ar eru Feneyjar og byggar s; ar eru hallir miklar og kvennafar; ar er og Manta, ar er borinn Virgilus skld. En landnorr af Langbaralandi liggr Austrrki; a er Austrvegr landi; ar er Vnarborg og ar er Stefnsturn svo hr, a sundlar alla fugla, er setjast; ar er Dun; ar byggja jtnar. ar er og Hungaraland, ar var Kosst; ar er Vielizka, ar eru saltnmar miklir jru; ar er Bheimr, ar var Lbssa meykngr. Keisari s rr fyrir Austrrki, er Jseppr heitir; hann er af Habsborgarjtnum; hann bta eigi jrn nema vg. Hann grynni fjr, bi silfr og gangandi f; hann er bmar mikill. Viktora heitir meykngr s, er Bretlandi rr; ar sest eigi sl. ar er Lundnaborg og ar er Liverpool ea Lifrarpll; ar er Norimbraland. Norr af Bretlandi er Skotland; ar er Ednaborg; ar eru fjll mikil, ar eru dvergar. Fyrir sunnan Langbaraland er tala er Valland; ar er rki a, er Toskana heitir; ar er Flrensborg; ar var Dante fddr. er ar sur af Pfadmr, er Arnljtr lri kallar Rmarki; ar er borgin Rma, hn er frgust borg heimi nst laborg; ar er pfinn og ar var Csar; ar var gstus keisari; ar var Ner; ar var Trajanus; ar er in Tfr, hn kemr r norrtt. ar sur af er Naplrki; ar er Vesvus; ar undir er helvti. ar er Pll; ar var fddr Hratsus skld; ar er Br, anga fr Djnki og ni helgu vatni konjaksflskur og braut allar, en vatni tndist. er Sikiley; ar er Sraksa; ar var Arkimedes; ar ba kklpar, eir hafa eitt auga miju enni. Um talu sur liggr Mijararhaf, en Hadrafli hi eystra; ar austr af er Tyrkland; ar er Mikligarr; ar var Kirjalax og ar er Sofukirkja. En sur af Tyrklandi er Grikkland; ar er Aenuborg; ar var Skrates og ar er Akrplis. Austr af Austrrki er Gararki; ar rr Alexander hinn mikli; hann er goborinn og kominn af ni. ar er brennivn miki; ar er Ptrsborg; ar var Katrn. Vestr undan Gararki er Kyrjlabotn og ar fyrir vestan Svj; er Noregr; ar er Djnki; ar eru hreindr mrg; ar ba fjlkynngismenn. Kristjana heitir hfuborg Noregi; ar kom Gubrandr og ar er var Aasen. Norr af Gararki liggr Spitsbergen, ar er kalt; ar var Dufferin og ar var Sigurr. Vestr af Noregi liggr Atlantshaf; ar liggr sland; ar er jlfr og ar er fjrklinn mikli. er Grnlandshaf, ar er Grnland og Helluland; ar eru skrijklar og ar er Ragnarssli; ar vann Gestr Brarson Ragnari. er Vestrhlfa. N hfum vr tali nokkur eirra landa, er koma vi essa sgu; en a er upphaf essara atbura, a Austrrkiskeisari efndi til veislu mikillar og bau Napleoni, v a hann var mestr keisari heiminum. Skyldi veislan standa Langbaralandi; ar hafi Austrrkiskeisari her mikinn og setuli, v a hann kallaist eiga landi. Austrrkiskeisari sendi t um heim allan til a f fng til veislunnar, og gekk a tv r; var v llu hlai upp Marengvllum og mtti ar sj ng brau og brennivn; ar voru og ll gi heimsins saman komin; ar voru rsnuhaugar fr Sikiley, appelsnuhraukar fr Spana; lfaldalri fr Indalandi; flaftur fr Kap; hangikjtskrof noran r Skagafiri; aregg r Viey; kruegg r Flatey; svartbaksegg r Stagley; hnuegg r erney; krkiber r Garahrauni; hrtaber ofan af Vfilsstum; blber fr Lneburgerheii; sauaykkni noran r Svarfaardal; saltfiskur sunnan r Njarvk; kasmr ofan r Jrukleif; rjmi noran af Slttu; dilkahfu austan r Mlasslu; ar var og konjak og kampavn, vatn r Hellirnum og lkelduvatn vestan r Rauamelskeldu, og margt fleira, sem of langt yri hr upp a telja. ar voru tjld sett vllinn og bekkir allt um kring; var a svo miki svi, a mar vel randi var a fra eim staupinu, er ystir stu hringnum; var a tveggja daga rei fr brennivnsbrunninum. N mltu eir sr mt, keisararnir, og komu bir kvenum degi og hfu li miki og frtt. Rei Napleon fremstr sinna manna, hann rei hvtum hesti; s hestr var ttar fr Sleipni og skjtastr allra hesta heimi; hann hafi manns vit og ddist engan baki sr nema Napleon. Allir menn Napleons voru gullbrynjum, og a segja sannorir menn, a fjldi manna var blindr af a horfa fer eirra, v a slskin var bjart og lagi ljmann af gullbrynjunum. Riu eir fagurri r me mikilli kurteisi og keisarinn undan, hann var brynju af rauagulli og hafi skjld vi hli og dreginn leo me hvtagulli af mikilli list; en skjldrinn var blr. Keisarinn var gyrr sveri v er Dreyrvaill heitir; a sver geru dvergar austr Slheimafjllum og mltu um, a aldri skyldi a nema a vgi bera, en n var a a gri og frisamlegri glei bori, og hlaust verra af, sem von var. Merkismar Napleons ht Rollant; hann var kominn af Gngu-Hrlfi og kappi mikill. eir riu fram me lurhljmi og hrpusltti og var mnnum starsnt . En hinsvegar rei fram Austrrkiskeisari me sitt li; a voru jtnar og allir grir fyrir jrnum. Merki var bori fyrir keisaranum, a ht Feigsblja; a var svart og dreginn rn klofinn; a merki grenjai htt fyrir atburum, og n grenjai a, og uru menn hljir vi. Tlf berserki hafi Austrrkiskeisari; eir riu sr og fru grenjandi og bitu skjaldarrendr. N fundust keisararnir og kvddust af mikilli blu; mlti Austrrkiskeisari: "Me v oss hefur veri flutt af yar dr og vegsemd, hfum vr lti efna til essarar veislu, til ess a njta me yr eirrar glei, er besta getum vr fundi; viljum vr n bja yr hr velkominn og allan ann sma af oss a iggja, sem vr kunnum yr a veita; hefur oss ori rinn tilkostnar a efna til essarar htar, v a n er ekki einn skildingr eptir voru rki, a vr til vitum, og skulum vr n drekka upp allt sem til er, og gera oss einn glaan dag, ef yr svo snist". mlti Napleon: "a viljum vr vst iggja, er r bji af mikilli vinsemd til vor, og er oss ngja a sitja me yr a essari glei, svo lengi sem eigi skortir mat er vn; skulum vr bja llum vorum mnnum a ganga sem best fram a drekka allt upp, svo ekki veri einn dropi eptir af essum lfngum, sem hr eru saman komin". San settust keisararnir gullstla, og vildarmenn eirra t fr eim, og hinir, svo sem frammistumenn sgu fyrir; drukku menn n me mikilli glei. En er daginn lei, gerust menn drukknir, og berserkirnir mest; undu eir illa setunni og stu upp grenjandi og gengu fyrir hvern mann og spuru, hvert menn ttist jafnsnjallir eim; luku allir Austrrkismenn upp sama munni, a eir ttist eim eigi jafnsnjallir; en Frakkar voru vanir slkum ltum og uru hljir vi; reiddust berserkirnir og ruddu bekkinn ann er fremstr var, er Frakkar stu ; undu Frakkar v illa, en voru stilltir vel, v a eir eru menn kurteisir. En Austrrkiskeisari bau berserkjunum a htta essum agangi og hurfu eir fr; drukku menn n frii a er eptir var dagsins. Um morguninn eptir fr Austrrkiskeisari ftr bti og gekk til tjalds Napleons og vakti hann; mlti Napleon: "Hva vilji r n, herra keisari?" svarai Austrrkiskeisari: "N viljum vr hafa eitt miki hestaat dag, og viljum vr a r kj hest af yar lii mti vorum hesti". "Svo skal vera", mlti Napleon. San gekk Austrrkiskeisari t, en Napleon klddist og gekk til sinna manna. Hann gekk vi nunda mann hins nunda tugar til hestaatsins, og slkt hi sama geri Austrrkiskeisari. Voru n hestarnir leiddir fram; hestr Napleons var fimm vetra gamall foli sunnan r Araba; ann hest hafi Abd-el-Kader gefi Napleoni og mlt a, a hestrinn vri dugandis gripr; hann var bleikalttr og hnellinn a sj; hann hafi hggtennr sem dr a, er babrssa heitir. Annarr hestr var leiddr fram af Austrrkislii; a var steingrr hestr og ttar noran r Gandvkrbotnum; ann hest hafi Kallbakr urs gefi Austrrkiskeisara tannf; en var Kallbakr daur. Rollant merkismar fylgdi hesti Napleons; en hinum hestinum fylgdi s er Korpa ht, hann var jtunn. Gengust n hestarnir a og bitust fast; gekk svo lengi dags og hfu menn ga skemmtan. En er sl var komin mimundasta, fll hestr Napleons af mi og var egar daur; hugu menn hann sprungi hafa, v a bl rann t um nasar hans og eyru. Var Napleon fr vi, en Austrrkismenn geru a essu glens miki og kvu Frakka enga hestamenn vera er riddara. ar lii Napleons var mar einn er Marmier ht, hann var spekingr a viti. Marmier gekk til Napleons og mlti: "Eigi er svo, herra, sem r su sigrair essum leik, v a betri hesta eigi r en essi var; skulu r n etja hesti yar hinum ga, er r ri sjlfir, og mun g ganga me hestinum". "a vil g gera, Marmier", mlti Napleon, "og hefur lengi heilrr veri". var hestrinn leiddr fram vllinn og gekk Marmier fram me; hann hafi broddstaf hendi; ann broddstaf hafi Kristjn Stradal gefi Marmier, og hrt feitan lt hann fylgja stafnum, og kva hann eigi mundu hrtlausan mean hann tti hrtinn, og eigi staflausan mean hann tti stafinn. En var Marmier binn a lga hrtnum fyrir lngu, v a hann gaf Lamartine hrtinn sumargjf; en Lamartine seldi gyingi hrtinn, og vita menn a seinast til hrtsins. En sem hestrinn kom fram vllinn, hl hann; og er Austrrkiskeisari heyri a, mlti hann til sinna manna: "Hvert er svo sem mr heyrist, hlr hestrinn?" "Vst hyggjum vr svo s", mlti Korpa. " munum vr etja Atria", mlti keisarinn, "v a gjrningar munu etta vera; hlja menn, en hestar eigi". var Atrii leiddr fram; hann var kolblr a lit og str sem fjall; hann var noran r Jtunheimum og hafi veri seitt til, a hann skyldi aldrei lifandi falla, og v hafi Austrrkiskeisari miklar mtur eim hesti. Korpa fylgdi hestinum. Gengu n hestarnir a allrammliga, og undruust allir hversu mikinn fimleik hestr Napleons lagi fram, v a leikr hans var lkari dansi en ati. Tk n a rkkva af degi og kom tungl upp, og skein grserkina hina austrnu. leiddist berserkjunum etta, a hvorigr skyldi falla, og u allir grenjandi fram vllinn; var Marmier svo hrddr, a hann missti stafinn og fli, og eptir a er Marmier bi staflaus og hrtlaus. En berserkirnir gengu a Atria og studdu hann allir; snerist hestrinn Napleons kring og reis upp rigr og beit Atria barkann, fll Atrii ar daur en eigi lifandi; san gekk hestrinn aptrftunum og lrungai berserkina svo fast, a sundr gengu kjlkabeinin, en tennrnar hrutu vs vegar um vllinn r hausum eim; fllu eir sem hrvii og ltust nu, en rr komust undan me skmm; var n glaumr mikill lii Frakka og hrnai yfir Napleoni. gekk Austrrkiskeisari fram og mlti af mikilli reii: "N eru eir hlutir ornir, er eigi m bta, ltnir nu af vorum bestu mnnum og vor hinn drmtasti gripr, sem finnast kunni voru rki; er etta allt fjlkynngi yvarri a kenna, og hyggjum vr hr illt undir ba. Viljum vr n egar skipa yr burt r voru rki sem skjtast, og eigi lengr a veislu me yr sitja". mlti Napleon: "Ekki urfi r svo digrbarklega hr um a lta, v a eigi er landi fremr yvart en vort, og hfum vr jafnan rtt til a dvelja hr sem r; en fyrir v a vr erum menn vitrari, munum vr han burtu vera, og eigi lta menn vora a rfu". Rei Napleon egar burt me allt sitt li og heim til Parsar, og var mnnum trtt hr um. En Austrrkiskeisari rei heim og skildi eptir li miki Langbaralandi llum borgum; undu Langbarar v illa, v eir ttust eiga landi, sem og satt var; uru msir atburir me eim og Austrrkismnnum, og kvrtuu Langbarar einatt fyrir Napleoni og beiddust liveislu af honum; gekk svo lengi, og uru lgur Austrrkismanna yngri, svo a vi sjlft l, a allt flk mundi burtu stkkva; eyddust margir bir og fr landinu hnignandi dag fr degi, sem von var a, v a a var hinni verstu nau, og hafi Napleon engan fri fyrir bnum Langbara. Liu svo stundir fram. 2. kaptuli En er essir hlutir gerust, s Napleon, a eigi mtti svo bi standa, og me v hann ttist eiga sn a hefna, hugsar hann me sjlfum sr, a best muni vera a fara sjlfr og herja. Hann vaknar snemma einn morgun; var sl komin upp fgr og sknandi heii, og skein sleyjarnar, sem Napleon hafi urtapottum gluggum snum; r sleyjar hafi Evgena einu sinni tnt votengi, mean Napleon var rjpnaveium. N lgu au bi rminu, Napleon og Evgena, og rumskai Napleon fyrst og tk handlegginn Evgenu. "Hva ertu a klpa mig", sagi Evgena. "g tla a fara a stra", sagi Napleon. "arftu endilega a klpa mig fyrir a", sagi Evgena. " verr a fara ftr og g a ftunum mnum, Evgena", sagi Napleon, og reis upp vi. fr Evgena knn fyrst og sagi: "J, g tla a kla mig fyrst og fylgja r lei". "Geru a", sagi Napleon, "g tla a liggja hrna mean og hugsa mig um stri". N steig Evgena yfir Napleon, v hn l fyrir ofan, en litli prinsinn svaf dltilli ruggu fyrir framan rmi. Svo kom hn ofan glfi; a var lagt allt me spesum og koparpeningum og miki furuverk. N fri Evgena sig fyrst hnjskjl r mjallahvtu og srfnu vamli, sem unni var austr Kasimr; a hafi veri sauma tlf sinnum hva eptir anna og aldrei lka; loksins var a ekki raki upp, og tti rngt um mjamirnar, en n var svo a vera. fr Evgena silkibuxur utan yfir hnjskjli, og tk san upp krnlnuna sna, sem hn var vn a hvolfa spesuglfi nttunni. Hn steypti krnlnunni yfir hfui sr, en krnlnan seig htignarlega ofan a mittinu keisarafrnni og sng . San gekk Evgena a speglinum og greiddi sr me gullkambi og lt hringina eyrun og fingurna sr; Napleon hafi gefi henni alla essa hringi mean hann var a n henni. setti hn upp sk fturna; essir skr voru r demanti, og hafi Napleon n sknum af flugdreka, sem hann vann Amerku, og gaf hann Evgenu skna. "Hvaa skelfing ertu lengi, Evgena", sagi Napleon. "N er g bin", sagi Evgena, "en a vantar axlabandahnapp buxurnar nar; g tla a festa hann snggvast". Svo festi hn hnappinn buxurnar, og n fr Napleon a kla sig. Evgena fr fram og sagi, a maurinn sinn tlai stri. komu tuttugu riddarar inn me alvpni, brynjur, hjlma, skildi, brynhosur, spjt og stlhfur, svo Napleon gti vali af v hva sem hann vildi til a berja jverjanum me. N fr Napleon fyrst nrbuxurnar og sokkana, a voru nttrlega silkisokkar, en ar utan yfir fr hann ykkva duggarabandssokka, svo a honum skyldi ekki vera kalt ftunum leiinni. fr Napleon silkibuxur, og ar utan yfir ykkar vamlsbuxur noran r Skagafiri; r buxur hafi Gaimar gefi Napleoni sumargjf, sama daginn og Marmier gaf Lamartine hrtinn, en Gaimar hafi eignast buxurnar slandsferinni miklu. Napleon fr grligar strsrosabullur; r nu upp klof og brkuu svo htt, a heyrist sur Rm, sem Gissr kva: Gekk traur ggjar hami studdr stillir fyrir storar jrum; en blbrestir blan skelfdu reginturn Rmi sur. Hr er sagt, a keisarinn s studdr ggjar hami, v a rosabullurnar voru gerar r trllkonuh. trllkonu drap Napleon norr Heiarskgi. San fr Napleon silkiskyrtu, sem Evgena hafi sauma meydmi og tlai sjlf a hafa; en egar hn lofaist Napleoni, gaf hn honum skyrtuna, svo n var skyrtan keisara herum, en ekki meyjarbrjsti. ar utan yfir fr Napleon duggarapeysu; peysu hafi jlfr teki af feigi Fjalli dauum upp borgun fyrir hrossalsingu, og sendi Napleoni peysuna a gjf; var Napleon allfeginn, v a peysunni vann engin hr n vta og ekkert sver beit hana nema rem sinnum hefi veri manns bani. tk Napleon eina brynju og fr ; hn var sknandi fgr og ofin r hggorma rifjum, og gullrekin sur Miklagari; brynju hafi Amrates hinn fjri bori og haft allajafna sigr ; s brynja var metin tlf hundru hundraa. Hjlm setti hann hfu sr, hann var allr r gulli og blstli og skein af sem af slu; ann hjlm hafi Napleon teki af blmannakonungi Austrvegi og v hann ar margan mann; s hjlmr v tu vttir. Skjld tk Napleon arm sr; eim skildi var markar ari me gulli, en skjldrinn var hvtr sem skjall og sng fyrir vgum, og svo var n. tk Napleon spjt hnd sr; a spjt hafi Finnbogi hinn rammi bori fyrir lngu og vegi margan mann, en n var falrinn slitinn nokku svo, og oddrinn eigi sem hvassastr; en me v spjti var sigrslt, bar Napleon a fremr rum vopnum; a spjt hafi Persasoldn sent Napleoni fimmtn lfldum, til a berja jverjanum. Evgena sat hj ruggunni og horfi allan enna tbna, og setti hana dreyrraua, er hn heyri a sng skildinum, v a var fyrirburr; hn mlti ekki or, v hn s a keisarinn hennar var vgahug. Napleon var hr bragi og glotti eins og ljn, sem ltr yfir msahp. "N skulum vi koma t og f okkr morgunver," sagi Napleon, "hann Pelissier getr haldi drengnum." kallai Evgena Pelissier, en hann kom inn og tk vi barninu; en Napleon og Evgena gengu t. Keisarahjnin mttu Thiers garinum. Thiers var me fyrsta bindi af uppreistarsgunni og var frnilegr bragi, v hann hafi fundi prentvillu bkinni, le fyrir de, og tti illt, ef mnnum skyldi detta hug a bera uppreistarsguna sna saman vi jlf. "Kondu sll, Thiers," sagi Napleon. "Komi r slir, Napleon minn," sagi Thiers. "N, hvurnin lst r mig nna," sagi Napleon. "Vel," sagi Thiers. "Eru ekki allhermannleg vopnin mn," sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Er ekki etta fallegr hjlmr," sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Er ekki etta fallegr skjldr," sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Hvurnin ykir r ljni mla hann? Er ekki vinstri ftrinn v nokku stuttr?" sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Er ekki etta laglegt spjt?" sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Eru ekki rosabullurnar mnar vgamannligar?" sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Er ekki brynjan mn lileg?" sagi Napleon. "J," sagi Thiers. "Svo hef g helvta mikla duggarapeysu af feigi Fjalli innanundir, sem jlfr hefr gefi mr," sagi Napleon. "a er svo," sagi Thiers. "g held g veri ekki votr essari peysu," sagi Napleon. "So," sagi Thiers. "N, hvaa andskoti ertu fll, Thiers," sagi Napleon. "," sagi Thiers. "J, svarar ekki nema tmum einsatkvisorum," sagi Napleon. "Hm," sagi Thiers. "Hvurnin heldru etta fari allt saman?" sagi Napleon. "g veit ekki," sagi Thiers. "Jja, vertu n sll, Thiers," sagi Napleon. "Veri r slir, Napleon minn," sagi Thiers. N komu keisarahjnin a garshliinu, a var allt r gulli og logai eins og eldslur. Fyrir utan hlii st vagn me tu hestum fyrir bleikalttum; hesta hafi Napleon fengi noran r Hellulandi, og voru eir skjtari en vindr. eir voru allir stgvlum, v a hafi rignt um nttina; essi stgvl voru skaflajrnu og ger r reltum hreindraskinnum noran af Finnmrk. Djnki hafi einu sinni veitt essi hreindr prdikunarfer, en tndi eim llum; fundu Finnar au og seldu frakkneskum hermnnum skinnin fyrir brennivn, en hermennirnir gfu au Napleoni. Hestarnir voru gullbitlair og beislair me silkistungnum lerlum, a var meistaraverk. Vagninn var einnig sleginn me stlkmbum, er fust, egar hann rann, svo a sng . Fjrir kumenn stu uppi vagnstinu, eir hfu lra og symfn; en hverjum hesti rei silfrbrynjar riddari me organ hendinni. kringum vagninn stu margar sundir manna af llum l, og tluu a kveja Napleon, v allir unnu honum hugstum; en a gefr a skilja, a einn mar kemst eigi yfir a kveja hvern mann slkum gra; tk Napleon nokkur hundru fang sr af eim er nstir stu og kyssti , en tk hendina sumum, en allir hljuu sem vitlausir vru, og svo er sagt, a a frttist austr Gararki, a Evgenu vri ori illt, v orgi heyrist anga, og komu legtar fr krnugreifanum af Kasan me naphta og lfsins balsam; en keisarafrnni var ekkert illt, v hn hefur aldrei ori sjk, a er vr til vitum, nema egar hn tti litla prinsinn. N steig Napleon upp vagninn og konan hans lka, en vagninn gekk hvergi, ar sem hestarnir komust ekki fram fyrir mannrnginni, og mannrngin komst ekki burt fyrir hsunum, er fyrir voru. kallai Napleon ann, er nstr honum st, og skipai a skja Pelissier; var svo gert. Pelissier kom. "Faru og sktu trllkonurnar mnar, Pelissier," sagi Napleon. "J," sagi Pelissier. " skilur," sagi Napleon. "J," sagi Pelissier. San fr Pelissier, en a ltilli stundu liinni komu nu trllkonur, blar sem hel og digrar sem naut; r voru skinnkyrtlum, sem nu nir lrin, og brkum; r hfu rekur miklar hendi og skelldu rekublunum lrin, svo a skellirnir heyrust austr Asa; r mist hlgu ea grenjuu og hrktu, svo Napleon lokai vagninum, en strhrin dundi yfir mannfjldann. essum trllkonum hfu Englar n Indalandi og flutt heim til Englands, en Engladrottning gat eigi hami r, svo hn gaf r Napleoni; en Napleon geymdi r jrngrindum og hafi r til a kvea rmur strhtum. Trllkonurnar fru ekki frilega; r brutu gullgrindurnar og allt garshlii, en flki var hrtt og vildi hver fora sr sem hann mtti, en fjldi manna lst ar troningnum. Trllkonurnar u fram fyrir hestana og ruddu eim braut; r mokuu flkinu burtu me rekunum og tvstruu llu halopt upp yfir hs og hallir, eins og egar mar mokar r hlssum haustdegi og dreifir mykjunni t yfir fur og hla. En me v gatan var krktt, rann vagninn ekki svo hart sem skyldi; hmuust trllkonurnar og mokuu hsunum burt, svo ar var akbraut rbein, og er a hin fegrsta gata Parsarborg og kllu Rue de Rivoli; var illt a vera hsunum og mannalt miki. En me v a meira er komi undir einum kappa og miklum fyrirlia en undir hfulausum her, tt mannmargr s, tji ekki a horfa slkt, og k Napleon t a jrnbrautinni, en tv sund riddarar teymdu trllkonurnar aptr heim og gfu eim staupinu. ti vi jrnbrautina er salr mikill r hvtagulli og akinn me kristall. eim sal var morgunverr binn keisarahjnunum. Napleon gekk inn salinn og leiddi Evgenu; honum var liti hvar Pelissier sat vi bori og var fullr. "Ertu strax orinn fullr, Pelissier?" sagi Napleon. "N, g veit ekki," sagi Pelissier, "a er svo andskoti sterkt etta konjakk hr, a a er engum manni drekkandi nema hann veri fullr." "Hvurnin ertu kominn hinga?" sagi Napleon, "og hvur ltur n eptir drengnum?" "Hann Thiers er me barni," sagi Pelissier, "g hljp hinga eins og ftr toguu og t fyrir alla borgina, svo g skyldi ekki vera fyrir mannrnginni, - og svo var g dauhrddr um a skessurnar mundu taka mig; g hef bei hr tuttugu mntur." Napleon og Evgena settust n gullstla me rauum gimsteinarsum ; san gengu inn mrg hundru riddarar me snar frr, r voru allar gullofnum silkikjlum og brakai um allan salinn; settust menn n til bors. Voru ar bornir fram hinir drustu rttir og allt hi besta, sem verldin mtti veita; snjhvtt skyr noran r Hnavatnssslu, rjmi austan af Su; mjallhvtr skyrhkall vestan r Svefneyjum og rengi noran r Bolungarvk; ar voru og gln kruegg dnsklum, svartbaksegg og aregg; ar var fram borinn tunglbjartr Kjsarostr og svo feit hangikjtsrif noran r Skagafiri, a au tuu hnfana eins og skyrhkall; ar voru mysuostar noran af elamrk, rauir sem bl og mjkir sem meyjarbrjst; fnasta hveitibrau og skonrok fr Havsteen og gmstt syltutj fr Spana; ar voru og appelsnur, perur, epli, plmur, rsnur, sveskjur, grfkjur, blber, krkiber og lsamulningar. Margt var ar fleira matar, sem hr er eigi geti. ar voru og hin drustu vn: sjampanje og ekta Kaupinhafnar kornbrennivn og Flensborgarbrennivn; sprit, schiedam og sjenever, og einirberjabrennivn, konjakk me gullslit og fengt nokku; ar var og sherry og kirsuberjabrennivn og tal arar brennivnstegundir. Napleon skar strt stykki af sauarlri austan r Mlasslu og lagi fyrir Evgenu og mlti: "Fyrst skal frgri bja." San drakk hann Pelissier til og sagi: "a vitum vr, Pelissier, a ert eitt af vorum bestu sverum, og v viljum vr drekka yr til klra konjakki og ska, a r megi vera fullr egar vr sjum yr nst." St Pelissier upp og akkai Napleoni me mrgum fgrum orum viringuna; etta var og ru hans: "a er ekkert a marka, g hafi ori fullr hr, v fjandinn m ba tuttugu mntur vi bor, sem er fullt af lfngum, og vera urrbrjstar; g veit annars ekki til a g hafi drukki meir en tu dramma, en konjakki er sterkt, eins og allir sj; n tti mr ekki lklegt, a af mr kynni a renna mean r eru burtu, og g yri drukkinn egar r komi aptr. Vil g n einnig hnta hr vi skum bestu fyrir yar herfer og a allt megi ganga yr sem best, yr til frgar og frama, svo sem yr er verugt og oss skilegt." San drakk Pelissier t bikarinn og rann ofan um barkann. Stu menn n nokkra stund og drukku og voru glair; furai alla Napleoni, v a hann talai vi hvern mann af mesta ltillti og kyssti Evgenu milli, svo small ; uru menn n allvel drukknir. st Pelissier upp og tk hnd sr stran gullbikar, fullan af konjakki, og mlti: "Virulegir herrar og frr, leyfi mr a tala fein or, v vni br mr a tala, en vni er undirrt alls sannleika og leiir a ljs, sem hjrtunum er fali, einkum ef menn drekka konjakk. N er a llum kunnugt, a viruligr herra Napleon tlar Austrveg a berja trll, og tlar hann n a yfirgefa sna fr og eftirskilja hana hr undir vorri vernd og umsj, svo a vr sjum um me henni og gtum alls hennar heirs og sma, svo sem smiligum og dubbuum riddurum ber, me asto gus hins hsta. En me v n yr er llum kunnugt, virulegir herrar og frr, a s gressiligi fjrkli, sem geisar slandi og drepr allar kindur ar, hefr n svo mjg gripi um sig, a liggr vi almennum nirskuri, er a nttrlig afleiing essarar drepsttar, a hr verr kjtlti Frakklandi, hvers vegna vr megum ll bast vi a saltfiskr veri hr tgengiligr og hu veri. En a er llum austt, a a er eigi oss a kenna, hin hruveruga fr hljti a gangast undir smu kosti og jin og bora fisk, svo ekki m a oss til nirunar reikna. Og me v g n morgun snemma hef fengi eitt skrif fr hinum nafnfrga lord Dufferin me lofori um herta kola og nokkur lsipund af hrum fiski, eim er bestr kunni a fst Spitsbergen, vonar mig a vr getum veitt drottningunni tilbreytingu fiskitinu, sem s ngileg til ess a henni ekki leiist a. Enn fremr, ar e n allt ltr t til strs og styrjaldar Norurlfunni, hefr lord Dufferin lofa mr a standa horninu Frakklandi, v, er a Dover snr, til ess a banda me hendinni mti Englendinginum, ef hann tlar a rast hafnir vorar og brenna frland vort, en sjlfr mun g vera Pars og lta aan tganga skipanir minefndarinnar um gjrvallt rki. ar sem n gti og frami hinnar hruveru frr er svo mikill, eins og g n hef lst og eins og r allir megi skilja af essum mnum orum, vri a fyrirgefanlegr dnaskapr af oss llum, ef vr ekki drykkjum skl hennar me eim skum, a henni megi allt til vegs og gfu ganga, og a hn megi gri glei hj oss una ar til hennar hruverugi bndi kemr heim aptr r Austrvegi." annig mlti Pelissier, og var hreysti mikil, v menn hfu eigi gjrla skili samanhengi runnar; en minni drottningarinnar var drukki af miklum fgnui og glei; var eigi laust vi, a hlegi vri a Pelissier. San tk Evgena upp gullbikar me sjampanie, v a hn drekkr aldri konjakk eda brennivn ea sherry, og st upp; hn var hr bragi og hf brrnar, en lttr roi flaug um kinnarnar, lkt eins og kvldgeisla bregr liljuhjlm. Hn drakk brosandi til Pelissiers og mlti: "N er auheyrt, a r eru fullr, Pelissier, og vona g a r geri a fyrir mig a drekka ekki meira, v r eru rauninni allra vnsti mar, yr yki konjakki gott. Mr hefr alla t lka vel vi yr, og vil g n ennfremr votta yr mna velknan og minn gan hug til yar. En jafnvel g s engin kind og enginn saltfiskr, og a mr komi ekki vi neitt fjrklatal er saltfisksprsar, viri g samt vilja yar fyrir verki, v rauninni munu r hafa tla a hrsa mr, en tt r v yri fjrklaprdikun og fiskira; sannast hr sem optar, a tungunni er a tamast, sem hjartanu er krast, og fer yr sem sumum eim, er alltaf lifa fjrkla og saltfiski, svo a egar eim verr illt, hugsa eir a n s eir bnir a f fjrklann, er ef eir tapa tmarki, dettr eim hug a slkt muni hafa hrif saltfiskinn. Eins hefr n hugsunarhtti yrum veri vari etta sinn, Pelissier minn, en g tek a allt fyrir ga vru, og afsaka yr me konjakkinu, sem hr mun vera sterkara lagi eins og r segi. Vil g n drekka skl yar og mlast til, a r megi fluglega astoa oss a stjrna essu volduga rki me r og d mean essari trllabarsm stendr, og a r megi lifa marga og ngjusama daga meal vor allra." stu allir upp og greip hver a, er hann fyrst ni til, hldu sumir sjampanieglsum, sumir brennivnsstaupum, sumir konjakksflskum, sumir vatnsglsum og vatnsflskum, sumir eplum, en sumir hfu einn lsamulning milli fingranna, og er of langt a telja hr allt a, er menn hldu , me v a bori var alsett llum veraldarinnar gum og ng var til a grpa, voru menn glair mjg og tti Evgenu hafa farist vel or; hringdu menn saman hkarlinum, kjtinu, ostinum, skyrinu, glsum, flskum, eplum og lsamulningum og mrgu ru og drukku ar minni Pelissiers ea tu a af mikilli glei. Var Pelissier svo fr sr af akkltistilfinningu, a hann grt og kom engu ori upp til a akka drottningunni fyrir sig. annig stu menn n a essum morgunveri uns sl var komin nttmlasta, og tti eim langt, er eigi stu a veislunni, en hinum stutt, er hennar nutu, me v lka allir voru ornir mjg drukknir, nema keisarahjnin. st Napleon upp og hlt snjalla ru, hfum vr eigi heyrt tlu og v megum vr eigi hana skrifa; en a er oss sagt, a hann kvaddi ar alla veislugesti og akkai eim me mrgum fgrum orum ga samveru og glei, kvast hann mundi aptr koma sem skjtast, er hann hefi bari trllunum. San gekk hann t me Evgenu a gufuvagninum og nam ar staar; ar kvaddi hann Evgenu me kossi eigi alllitlum, og a segja stjrnumeistarar eir, er vi voru og reiknuu t gang allra essara hluta, a s koss hafi veri jafnlangr og er fr Langanesi og til Hvarfs Grnlandi. grt Napleon og grt Evgena. M a eigi fura, v a vr hfum eigi heyrt a nokkur kappi var s, er aldri grt, og eigi grt Akkilles sr en Napleon. En me v a keisarahjnin unnust hugstum, tti eim miki fyrir a skilja, og hyggjum vr a eim hafi runni til rifja fallvaltleiki mannligrar vi, sem svo er vltum grundvelli skipu, a eigi m fyrir sj; voru au og bundin sannligri st, en eigi stjrnligum knleik. var fyrirburr: leiptr miki heirku lopti og rn loptinu og hlt rum erni klofnum eptir endilngu; s atburr st alllengi og su allir, er vi voru, og eru ng vitni til a sanna ennan atbur. Uru allir glair vi essa sn, og tti vnliga horfast, v merki jverjans er rn klofinn, en Frankland ara heilan. tk Napleon upp vasakltinn sinn; s kltr var r gullofnu liljusilki og stunginn rn; Napleon erri trin af Evgenu me kltnum og kyssti hana aptr og sagi: "Grttu ekki, Evgena, v hr mun allt vel ganga." sagi Evgena: "Nei, n skulum vi ekki grta lengr, vertu n sll og gangi r eins og g ann r." mean veislunni st, var vagninn sendr heim, sem hjnin hfu eki , en vagn Evgenu var kominn stainn og bei eptir henni. essi vagn var ekki gerr handa neinum rum en keisarafrnni einni. Hann var allr r liljulaufum og rsablum, og ofi pellglit me ormagulli; vagnsti var r nturgaladni, en vagnstngin r mnasilfri. ar settist keisarafrin og var lopti krnlnunni dnstinu; hn lagi fturna ftaskr r rauagulli, en demantskrnir skinu rauagullsljmanum eins og stjrnur norrljsi. Fimm pfuglar drgu vagninn; a voru fjrir phanar og ein phna; hn fr fyrir og hafi krnu hfi, af v s var krnu, sem vagninum sat. Phanarnir gluu allir alla leiina, og safnaist fjldi fugla utan um etta til a sj essa dr; a voru mest hrafnar og gaukar og geru hreysti mikla. Svo mikill vindr var af pahlunum, a flki fauk eins og hrvii af allri gtunni ar sem vagninn k, og var engum frt a nlgast hann; kenndu menn etta gjrningum, ar sem svo miki kva a essu, a margir uru a fleygja sr marfltum til ess a fjka eigi burtu, og helst kvenflk, v vindrinn st fast pilsin; en sumir hldu sr hsagrindr er jrnkrka, er hsunum voru, og l vi skemmdum. En a segja vitrir menn, og a hyggjum vr sannara, a gudmligr kraptr fylgdi vagninum. En essi vagn var svo til Franklands kominn, a keisarinn af Bllandi fr einhverju sinni draveiar me riddurum snum og fann tfrahll; hann braut hallina, v a hann hafi ann hring hendi, er tt hafi Salmon Jrsalakonungr; v fingrgulli fylgdi s nttra, a a mtti llu uppljka og llu lsa; var engi slagbrandr svo sterkr, a eigi hrykki upp, ef snortinn var mer innsigli Salmons, er var fingrgullinu. Keisarinn braut hallina ann veg, a hann snart dyrnar me innsigli Salmons, og spruttu egar upp allar hurir. ar fann keisarinn mey fagra; hn sat silfrstli og hafi hr miki og var sem gull si og harreyrt vi stlbrirnar. Keisarinn leysti meyna, en hn vsai honum allar gersimar r, er hllinni voru; var vagninn einn eirra; en parnir drgu vagninn heim til Bllandshallar og runnu lopt og lg. Bk l vagninum, og a sgu vitrir menn, er bkina kunnu a lesa, a etta var skemmtivagn Brama Indagus og gerr af hafmeyjum vestr a Singasteini; ar segja menn sl til hvlu ganga kvldum. En Bllandskeisari var svo glar yfir fegr meyjarinnar, a hann gekk a eiga hana; en hn sendi Evgenu vagninn, v a r uru bar keisarafrr sama daginn. annig k Evgena heim og gekk til hvldar gullsng. En Napleon steig upp gufuvagninn. Hann var allt ruvsi en drottningarvagninn, v hann var eins og arir gufuvagnar, nema meiri og fegri; ar voru vagninum herbergi mrg og allr hsbnar. ar var eigi kynt kolum, svo kolalyktin skyldi eigi na keisarann, heldr var ar kynt sedrusvii fr Libanon, rsatrjm og reykelsi fr Araba; gengu ar upp hverri klukkustund sex miklar sedruseikur og voru rtartr, fimm hundru vttir af rtartrjm og tv sund lsipund af reykelsi, og v hyggjum vr essa hluti n eigi lengr fst. Napleon tk landabrf og horfi um stund; san gtti hann a, hvar stjarna var komin; hn var hdegissta, og skipai Napleon a halda af sta. En vagninn hvein og rauk yfir lg og l sem vindr fri. 3. kaptuli ann tma andaist Ferdnandr konungr af Napl. kom eldr upp Vesvusfjalli og sst djflar eldinum; su a margir menn. var landskjlfti svo mikill, a borgir hrundu, en konur margar uru svo hrddar, a r hlupu sj t og drekktu sr. gekk Kirjalax keisari aptr Miklagari og gekk um borgarstrtin um hbjartan dag, og voru menn ttaslegnir mjg. var Miklagarskeisari svo penningalauss, a hann tti ekki einn skilding. Sst norrljs Rma og fyrirburr ljsinu; a var mar mikill og brynjar fr hvirfli til ilja; hann rei eldrauum hesti og hafi spjt hgri hendi, og lagi spjtinu fram milli eyrna hestinum; en vinstri hendi hafi hann brennivnsflsku og si brennivninu t yfir borgina; uru klerkar fullir mjg af v. lt herra pfinn bo t ganga til allra biskupa og kardnla, a bija skyldi llum kirkjum fyrir frii, og var v sumstaar hltt; en tti mnnum sem heldr mundi fst str, ef um vri bei, ea jafnvel tt eigi vri um bei, eftir v sem horfist til. var Eirekr af Pommern lngu andar og bi a drepa Hlfernes; a geri Jdit. Var n hreyfing mikil Norrhlfunni t af strinu, og haft munnmlgi mislegt um hversu fara mundi. Flttu Danir sr sem skjtast a senda legta vs vegar til ess a segja a eir vri ekki me neinum, v eir vissu enn eigi, hverjum mundi betr ganga, en vildu vst ar vera, sem von var. Danir eru drengir gir og vinfastir. Danmrku eru fegrstir skgar Norrhlfu. En sumir mltu, a Bretar mundu stoa Austrrki, ef ar gengi mir, en a Rssakeisari mundi snast li me Napleoni, ef hann yrfti. Su menn n eigi anna fyrir en almenna styrjld, og uru spell mikil allri kaupverslun og sium manna. var skler svo drt, a allir menn Parsarborg uru a ganga berfttir, konur sem karlar, v a enginn fkk ftrna, ar sem allt ler var teki handa herliinu til a stra; en kli og silki var eigi selt, svo a kaupmenn gfu aleigu sna til ess a menn skyldi kaupa a af eim og fru hfui hrnnum saman. komust margir r skuldum, er seti hfu spunni upp axlir alla sna vi og gekk allt ndvert. var einn frukall Parsarborg svo rkr, a hann keypti Sikiley og lt forgylla alla eyna; var Etna svo fgr a sj, a sjmenn hugu a vera eldsloga brennanda, eir er eigi hfu haft frttir af essum hlut. var mrgu logi. andaist Yeh grimmi Kalktta, og iraist ess mest, a hann hafi eigi lti drepa er pna alla kristna menn. andaist Alexander Hmbolt Berln; hann er nefndr Klaustrpstinum. Hann var aldri vi kvenmann kenndr, og eru slkt eindmi essari t. uldi drottningin af Darmstadt alla Krukkssp upp r sr svefni, og mtti ar margt nstrligt heyra. var goldi jafnmiki flutningskaup fyrir fein bl af einu ri af Norra fr slandi til Danmerkr eins og allr Norri kostar um hlfan annan mannsaldr; kind fddist me tu hlum norr istilfiri. var jfnar Portgalla mer undarligu mti: stoli fr llum eim, er ekkert ttu, en engu fr hinum, er auugir voru; uru rkir menn svo hrddir, a eir gfu grynni fjr til kirkna og klaustra fyrir slum snum, svo munkar geru sukk miki og svall klaustrunum fyrir penninga; en v geru hinir rku menn enna hlut, a eim datt hug, a essi bsn mundi vera smu rtum bygg og hringrinn Plkrates; en s saga er annig, a mar ht Plkrates, hann bj Krt; ar var Jpter konungr endr fyrir lngu. Plkrates var mar auigr; hann kastai hring sinn og sagi a skyldi vera frn handa Neptn svardrottni, en sjmar fann hringinn litlu eptir fiskjarmaga og fri Plkrates; en allir uru forvia og s a hann var vild gusins, og a gjf hans var aptrreka ger; og slkt hi sama hldu rkismenn Portgalla um sjlfa sig; en eigi er ess geti, a gull eirra og silfr rynni til eirra aptr, og uru allir blftkir eins og Repp, er jlfr sagi a eigi hefi geta lti grafa sig Danmrk. uru og au tindi, a fjldi ftkra manna d Spana og uru eir ekki grafnir ar fyrir ftkt, svo a eir voru allir fluttir iljubtum fr Bilba til slands og jarair fyrir ekkert dahrauni. komu tu trllskessur noran af Jamtalandi og tluu a ganga sur til Rms; r tluu a vaa Mijararsj fr Marselju til Lvorn, en drukknuu allar, og rku skrokkarnir upp Korska; var daun svo illr, a allt flk stkk sur Sardinu, nema einn smali; hann sitr yfir kindum Kalvi; s br er vestan til eynni. komu plagrmar fr Mekka, og sgu a stjarna vri sn landnorri fr Jemen, er Kmeta heitir; hn hafi tu hala og kleppr mikill austr af; hn fr fugt og stefndi tungli. u Tartarar sur Birma og brenndu og brldu, drpu alla, en geru sig alla a keisurum. var Indafli allr blr heirku lopti og lei yfir alla kaupmenn Kalktta. komu Skrlingjar noran fr Kamsjatka og sgu a Frankln vri leiinni fr Hsonsfla, en a var lygi; var kona Franklns svo gl a hn hljp sur Tyrkland og svamm krnlnunni yfir Svartahafi og yfir til Kolkis; ar hitti hn Medeu dttur Eetes konungs; r glmdu og lauk svo, a maddama Frankln drekkti Medeu Fasis og var nr v drukknu sjlf, v in er gull rennanda og straumhr. kom keisarinn af Mngola austr Afganistan og fann ar Persakeisara; kysstust keisararnir svo fast, a eir sluust bir, og var ekki eptir ein tnn eirra munni; voru eir grafnir bir saman Perseplis me mikilli dr. hl kammerr fyrir vestan svo htt, a hvalir hlupu land Trkyllisvk. Margt var fleira tinda, er fheyr eru, og eru slkt engin undr, tt svo kunni a vera fyrir miklum atburum; hfum vr lti eitt upptali af v, sem rita finnst annlum, og ekki geti um blrigningar og slka fyrirburi, v a yri of langt upp a telja; munum vr n heldr sna aptr til sgunnar og sj hva gerist af hinni grligu styrjld, er upp var komin heiminum. 4. kaptuli N sem Austrrkiskeisari heyrir herbresti og trllkvennalti vestr heim, hyggr hann sem var, a Napleon muni eigi lta vi svo bi standa, og sr n a eigi er til setu boi. Ltr hann n spenna tuttugu gra alifola fyrir einn mikinn vagn; s vagn hafi veri sktr sel norr Bheim; san bau hann rgjafa snum a stga vagninn og skja Metternich. Metternich er dvergr a vexti og viti; hann er gamall og grr fyrir hrum og hefr lifa allar umbyltingar Norrhlfu fr Csar. Hann br fjalli v, er Jhannesarbjarg heitir; a fjall er alvaxi vnvii og kemr aan enginn fullr nema Metternich. Fr rgjafinn n af sta og drgu folarnir vagninn knliga; ar var engin er sjr a eigi mtti eir yfir komast; eir stukku af einum fjallstindinum annan og stikluu kirkjuturnum yfir fen og fori; og svo ferlega tku eir vagninn, egar eir fru fr Vnarborg, a allir aktaumar slitnuu, en eir runnu engu a sur rttri r og vagninn eptir, tt hann vri laus, svo var ferin mikil. N nmu eir ekki staar fyrr en vi Jhannesarbjarg; ar rakst vagninn svo fast bergi, a hann brotnai smmola, en rgjafinn datt ofan og gekk r hlsliunum. Metternich kom egar t, er hann heyri enna skruning, og s egar hva um var a vera: folarnir lrandi, vagninn molar, rgjafinn hlsbrotnar, skilmlalaust. Vissi Metternich af forvisku sinni, hvernig llu st; hann ekkti og gullkrossana rgjafanum. stundi Metternich og mlti: "N eru vandri Vnarborg." San gekk hann inn. Rskonu hafi Metternich, er Gurr ht; hn var ttu noran r Finnmrk og hafi Metternich keypt hana skreiarfer. Hann mlti vi Guri: "F mr vaxspjld mn, Gudda." Hn geri svo; settist Metternich n rmstokkinn og reist rnir vaxspjldin; lk hann sr san a eim um hr. "Ekki veit g, hversu virar," mlti Metternich, "og hafi trll ykkr, spjld, aldri hafi i brugist mr fyrr." tk Metternich krkstaf og vttu og rei gandrei til Vnarborgar; var a drykklng stund. Sl var mismorgunssta, egar Metternich kom til Vnar, og var keisarinn a taka litla skattinn. Metternich gekk inn boinn, v a hann var virktavinr keisarans. "N, komi r slir, Metternich," sagi Jseppr. "Slir veri r," sagi Metternich. "Hvar er rgjafinn minn me gullkrossana?" mlti Jseppr. "Ekki sji r hann aptr," sagi Metternich, "v hann er hlsbrotnar." "a er leiinlegt," mlti Jseppr, "en a er hi sama, egar g hef ig; vilt' ekki staupinu, Metternich?" "O, a held g," sagi Metternich, "er gott brennivni hj yr nna, Jseppr minn?" "J, a er ekki svo blva," sagi keisarinn, "g fkk a upp krt Firinum, v n eru engir penningar til." "Mig grunai etta," sagi Metternich og kldi nir stran brennivnssopa r tinstaupinu keisarans, v ekkert anna staup var borinu. "Hafi r hvergi reynt a f penninga?" sagi Metternich. "J," sagi Jseppr, "g fr austr Miklagar og tlai a drfa upp hj soldninum ar, en hann sndi mr eitt mark, sem hann tti; hann tk a upp r vestisvasa snum og sagi g skyldi eiga, og sr sig norr og nir upp a hann tti ekki einn einasta skilding sinni eigu ar fyrir utan, og etta mark skuldai hann einhvurri kneipu fyrir brennivn, so g gat ekki fengi af mr a taka vir markinu, svo a soldninn yri eigi me llu knekkar, rinrar og demralsrar." "Ja, hr eru g r dr," sagi Metternich, "n skulum vi fara bir norr Reigotaland, og sj hva gerist." En svo var Metternich miki tryggatrll, a Jseppr tvlai eigi upp hans krapt og visku; heldr bj hann sig egar til ferarinnar sem best hann mtti, me nesti og nja sk, og sendi bo t um allt sitt rki, a n tlai hann norr Reigotaland; a er svo langt, a haukr flgr anga mnui, en hann er skjtastr fugla. sendi erkibiskupinn af Prag Jseppi vaxkerti, tu pund, og kva kvikna mundi kertinu ef upp vri haldi; var Metternich glar vi, og kva a forvitrliga gefi. Gengu eir n t hla; tk Metternich upp sntuklt r vasa snum, bldrfnttan lreptsklt, og tbakugan; hann breiddi kltinn hlavarpann og gekk rvegis rangslis kringum kltinn; san tk hann dupt r pssi snum og dreifi surtt. steig Metternich kltshorni og bau Jseppi a stga anna horn; geri Jseppr svo; kom gustr mikill af suri og hf upp sntukltinn og Metternich og keisarann og liu eir annig hlfan daginn, mlti Jseppr: "Rigr ertu, Metternich, er hvert er n langt til tungslins?" "langt er a," sagi Metternich, "og hrra lypti rr kettinun en n erum vi; en n er g svangr og yrstr, Jseppr minn, og erum vi n hlfnair norr Reigotaland." " skulum vi sna," sagi Jseppr, og mtuust eir Metternich ar sntukltnum uppi yfir skjum, en kltrinn lei fram, og segir eigi af fer eirra fyrr en eir komu Reigotaland. ar s kltrinn nir einum skgi; ar var rjr skginum og haugr rjrinu; anga gengu eir. mlti Metternich: "Hr er heygr Flvarr hinn flkdjarfi; skulu r n fara hauginn." Jseppr mlti: "a kann g eigi a skilja, hversu hr megi nokkurr kappi heygr vera, v a mr snist etta lkra mykjuhaugi en fornmannshaugi." "Geri sem g segi fyrir," mlti Metternich, "og lti a eigi blekkja yr, tt haugrinn s fallinn og fornfligr; liggr hr heir yvarr og smi; skulu r n fara hauginn, en g mun halda festinni." "Svktu mig ekki, Metternich," mlti Jseppr. "a mun g eigi gera," sagi Metternich. Tk Jseppr n a brjta hauginn og var a v fram ntt, en Metternich sat hj og horfi gaupnir sr. Fkk hann um sir broti hauginn; st Metternich upp og batt sntukltnum um mitti keisaranum, en s var nttra sntukltsins, a alltaf tognai honum, svo a hann var aldrei of stuttr, og aldri slitnai hann. En kltrinn var reyndar dula af fjtrinum Gleipni, og hafi Fenrislfr sliti hana af, en Metternich ni dulunni einu sinni me lfshska, v a vi sjlft l, a lfrinn gleypti hann. Keisarinn seig n hauginn og hafi kerti hendinni; seig hann n lengi og alltaf dpra og dpra, og fr um sir a vera hrddr, v hann kenndi aldrei botns. Loksins hafi hann ftr jru, og litaist n um. Ljs brann hauginum; ar var bi flt og kalt. ar st stll mijum hauginum; s stll var allr af gulli, og lagr me grsilfri, en stlbrirnar r ametststeini; s steinn lknar tunglski. stlinum sat dlgr mikill og illligr; hann hafi sver hgri hendi og skk blrefilinn, svo a blikai vir ljsi; en vinstri hendi hlt hann tbaksppu og reykti af svo grliga, a svluna lagi um allan hauginn; var af v skuggsnt hauginum og mtti keisarinn eigi gjrla greina hluti, er ar voru. Dlgrinn leit til keisarans og gldi sig; keisarinn gekk a honum og kvaddi hann. "Veit g eigi gjrla," mlti hann, "hv eg em hinga kominn; en svo er mr sagt, a hr s falinn frami minn og smi; vil g n vita, hvort kannt ar nokkur skil a gjra." Engu svarai dlgrinn. "vanur er g v, a mr s eigi ansa," mlti Jseppr, og tk um lnliinn dlginum eirrar handar, er sversins geymdi; var dlginum laust sveri og fll a nir, en bl spratt undan neglum hans. Hann reisti sig upp af stlnum og andvarpai ungan; san st hann fram og voru eigi or um hf, v a ar tku eir saman, draugrinn og keisarinn, og var egar harr atgangr: dlgrinn jrina upp a knjm og rtai upp steinglfinu eins og krapasnj; hann spj svo illri flu t r nsum og munni, a keisaranum l vi viti; glmdu eir svo lengi og var allt sem ri lki; steinmrarnir gengu bylgjum eins og grindahjallr fyrir aftaka veri; gekk etta ar til keisaranum l vi a hnga nir af mi. Barst leikrinn n a ljsinu, og fann keisarinn glggliga, a af sr dr; ht hann hinn heilaga Dlikkanus, en ar uru egar skjt umskipti, v a var sem kippt vri ftum undan dlginum og fll hann og keisarinn hann ofan; en tk eigi betra vi; v a af eim gusti sem var, slokknai ljsi; tti keisaranum n vandast sitt ml, v a hann var bi vopnlaus og kertislaus, er hann hafi misst allt glmu essari. Var honum fyrir a hann hreyfi ftinn, og fann hann eitthva fyrir ftinum; hann seildist til mer hendinni, en hinni annarri hendinni hlt hann um hls drauginum. Var etta kerti, og br hann v egar lopt, en a kviknai ekki v. Var keisarinn bi hryggr og reir, er etta brst; og gaus upp gneistaflug af ljsinu aptr og kastai helbjarma dlginn, en hann hvessti augun feigarsnr framan keisarann og mlti: "N hefir hr mikinn kappa a velli lagt, sem hans jafningi mun engi han af finnast fyri mold ofan; hefir hinga komi a mr saklausum og rnst eptir f mnu og fjrvi; mun g n a leggja, a etta f skal r a engu haldi koma til ess er tlar a a hafa." Draugrinn tlai a mla enn lengra, en keisarinn mlti me hrri rddu: "egi , hinn armi herjans son, aldri skaltu a mig leggja, sem r er helst hug, og vst skil g, a meiri muni vera hamingja mn en flmennska n, skaltu hr n deyja illum og vegsemdarlausum daua". San rak hann kerti kaf gin drauginum, svo hann kafnai egar sta; slokknai aptr geislagusan. En keisarinn lei megin og l lengi svo, a hann vissi eigi af sr. En er hann raknai vi, reis hann upp, og var kafliga stirr af atganginum; reifandi myrkr var hauginum, en a skildi keisarinn, a ar mundi margt fmtt vera. Ltill gneisti var enn ar, sem ljsi hafi brunni; anga gekk keisarinn og leitaist vi a blsa upp ljsi; gekk a seint. kallai Metternich nir hauginn og mlti: "Hvaa skelfing eru r lengi, keisari gr, ea hefir draugrinn drepi yr?" "Nei", sagi keisarinn, "en g er binn a drepa drauginn; hr er koldimmt af v a ljsi drapst, og g er a blsa a upp". "N, en kerti?" sagi Metternich. "a er hreint ntt", sagi keisarinn, "a kviknai ekki v". "a er fallegt!" sagi Metternich. N bls keisarinn gr, og gat loksins kveikt upp ljsi; bar hann a a dlginum; hann tk upp sveri og hj hfu af drauginum og setti vi j honum; san bar hann ljsi a skrokknum og kviknai skjtt , v a dlgrinn var feitr, ar sem hann hafi seti arna mrg hundru r og eigi teki handtak. Gekk n keisarinn um hauginum mean dlgrinn var a brenna, og bar festina allt a, er fmtt var; var a grynni fjr, svo a hann hafi aldri fyrri slkt s um sna daga. ar var hafskip r rauagulli og kista mer spesum ; ar voru og fimmtu sjvettlingar rnir og tronir t mer tmrkum; allt etta bar keisarinn festina og gullstlinn me, og margt fleira; var draugrinn nrri allr brunninn. kallai keisarinn til Metternichs og ba hann upp draga festina. "a get g mer engu mti", sagi Metternich, "v a n er g orinn bi reyttr og svangr, og er mr lka fari a leiast a sitja hr". " veruru a halda vel", sagi keisarinn, "v a g tla a handstyrkja mig upp festinni". "Bi r dlti", sagi Metternich, og batt festinni um mitti sr, og velti sr ofan af hauginum og l ar eins og stjri. "N megi r koma", kallai Metternich . handstyrkti keisarinn sig upp festinni, og dr san upp allt f. San bru eir allt sntukltinn, en hann x og var strri en flugdrekavngir, v f var miki; hurfu eir sntukltnum aptr til Vnarborgar. akkai keisarinn Metternich sna dyggiliga jnustu, og gaf honum tmark me gati . En er erkibiskupinn frtti, hva illa hafi til tekist me kerti, sendi hann afsakanarbo til keisarans, og kvast hafa gleymt a vgja a. Var Metternich n me keisaranum gu yfirlti; hafi keisarinn n penninga eins og sand. 5. kaptuli N er a vkja sgunni aptr til Napleons. Vagninn rauk fram alla nttina og var eldrk eptir ferilinn, en blossinn rei fram eins og vgahnttr, svo sst langar leiir. Hann dr tuttugu hundru vagna, og alla fulla af hermnnum; a li var svo frtt, a menn ttust eigi slkt muna; enda var ar og engi, s er eigi hefi vopn r lii hinna frgustu kappa, er uppi hafa veri; ar voru bklarar fr Sesostris, brynjur fr Semiramis, skildir fr Alexander, spjt fr Csar, brynhosur fr Hannibal, sver fr Karlamagnsi, hjlmar fr Gengiskan, stlhfur fr Epaminondas og bryntrll fr Ragnari lobrk. Ltti Napleon eigi fer sinni fyrr en hann kom til Marselju; aan sigldi hann me herinn til Gena. En s floti var mer eim htti, a a voru tlf hundru skipa; ar var og skip, er Napleon sigldi t sjlfr , og var fremr skrautligt a lta; a var dreki; hann var steindr fyrir ofan sj, me hinum fegurstu litum; var a lkara himneskum eldi en jarneskum farfa, v a slarljminn lk sunum mer svo margvsligu ljsbliki, a eigi m orum um fara; ar var hver r af hvtagulli og hnar af rbnsteini loganda; siglutrn voru af dripthvtum marmara og knappar uppi af smaragdus; drekahfu r gulli var framan skipinu, og greypt mer safrsteinum; a drekahfu hafi gin gapanda og spj dggskru og perlustganda kampavni afltanliga. Allir voru ar hstokkar og rengur r rauagulli, en bnd r knversku firildasilki og snin af mikilli list, stjrnvlrinn var r snjhvtum hvalskjlka noran fr heimskauti; ann hval hafi Dufferin drepi og gefi Napleoni hausinn; eim stjrnveli hlt Napleon sjlfr, og mtti enginn annar honum taka; s stjrnvlr var svo liugr, a hann lk ef var anda. ll segl voru af pasilki og glitofin mer eldrauum fasandni; ar st nafn Napleons hverju segli, og hafi Evgena sauma a einn gan verdag hlabrekkunni fyrir framan Parsarborg. Hrpur stilltar hngu reianum uppi og sungu sjlfkrafa fyrir andvaranum, er skipi skrei. Svo voru og ll hin nnur skipin fagrliga bin, tt eigi vru au svo listileg sem keisaraskipi, og luku allir upp einum munni, a etta vri hinn frasti floti, er s hefi svifi. Ltu n ll skipin fr landi; ver var glatt og slskin miki, og blnai sjrinn fyrir lttri hafrnu, en aldan stikai purpurarau og nmjlkurvolg fr Affrkustrnd og minntist vi brjsti keisaraskipinu. var hrt yfir Napleoni. Skriu n skipin fram refaldri r og sst eigi fyrir endann rinni; en er fjll voru komin hvarf, komu tlf hafmeyjasveimar sunnan fr Sikiley; r voru frar snum mer kolsvrt augu og svanhvtar hrund; r hfu gullhrpur og sungu vi, en ldufalli undan skipunum drundi dimmt undir, var a v lkast sem svanasngr rumuhlji; r kvu um Napleon, og hfum vr heyrt ann sng, en eigi er hann ritar hr; svmu hafmeyjarnar me flotanum fram alla lei, uns hann kom til Gena; voru allir menn sofnair af sngnum, nema Napleon. S mar var lii Napleons, er Edmond ht; hann var akltus a vgslu, og hafi riti bk nokkura um Norrlnd; segja menn a a s s vitlausasta bk, er ritin hefir veri essari ld, af llum eim bkum, er sannleikann vilja segja. essa bk hafi Edmond alla jafna mer sr og las henni einatt; en nttum hafi hann hana undir hfalaginu, eins og Alexander geri vi Hmerum; en eigi hfum vr heyrt ess geti, a Napleon hafi haft mtr eirri bk. Keisarinn gekk til Edmonds og vakti hann, og bau honum a vekja lii; reis Edmond upp og hafi bkina fanginu, og snart menn me bkinni; en menn stukku upp mer andflum, sem von var, v bkin var ill. tlai Edmond a ganga yfir anna skip, en datt sjinn mer bkina fanginu. Vindr st sunnan fr Tnis allsnarpr, en var brimlti; vildi n svo til, egar Edmond fll, a bkin var yngri, vitlaus vri, en Edmond var enn vitlausari sjlfr, og var v lttari; var n bkin undir, en Edmond ofan , og bar hann annig a landi bkinni, en hann kraflai upp klappirnar Gena og fr inn gestgjafahs til a urrka bkina. Tku eir vi, er vaknair voru, og vktu hina, sem svfu. En er allir voru vaknair, gengu eir land og Napleon fyrir, og upp borgina; var ar kominn einn mikils httar konungr fr Sardina, er Viktor Emanel ht, og bau Napleoni a iggja a sr veislu, og a Napleon. Gengu n allir heim til einnar fagurrar hallar, er var borginni. Frnda tti Napleon ar liinu; s ht og Napleon; hann var kappi mikill, og ungr a aldri, er essi saga gerist. Komu menn n til hallarinnar, hn var ll tjldu drasta pelli og purpura; ar voru nstrliga herbergi bin, v a ar stu slnarair r jkli ofan r Mundafjllum og skrar sem steinn s, er alabastr heitir; lagi jkulkuldann af slunum um hllina, og v var langeldum kynt hallarglfinu; ar var ekki brennt ru en tmum Fenixhreirum og var s ilmr stara lagi. Bor lng voru hllinni, og akin svanahmum noran af Blskgaheii; svani hafi Koch strkaupmar sent Viktor Emanel vinttuskyni, og skrt eptir honum skip, er hann tti; tti Viktori vnt um a allt. En san tk Koch nafni af skipinu og kallai Arktrus, og reiddist Viktor. Voru borin alsett hinum drustu krsum, en vni glai gullbikurunum og hvtagullshornunum, eins og eldr ormadni. ar fyrir mijunni voru rr hstlar r gulli, en hinn fjri var r eim steini, er karbnklus heitir; s steinn er raur eins og jrn glanda, en svalr sem austanblr. Settust eir n gullstlana Napleonarnir bir og Viktor Emanel, en karbnklusstllinn var aur. Svo var Napleon kurteis, a eigi spuri hann hverr ar skyldi sitja. En llu liinu var skipa silfrstla beggja megin vir borin. En er menn voru nsestir, gengu inn fimm hundru meyjar snjhvtum silkiftum me blum fldum nest; skrfstigi var utan til hllinni r gulli og silfrpallr uppi yfir mer gullgrindum kring; ar gengu meyjarnar upp og settust kristallstla, er stu pallinum; ar stu gullhrpur, en meyjarnar snertu hrpurnar og sungu fagran sng um Napleon. Vngjahurir r gulli voru hllinni, og settar listilegum laufaskuri. En er meyjarnar hfu loki sngnum, flugu gullhurirnar upp og gekk mr ein inn hllina; s mr var svo fgr, a llum var bilt vi, er a veislunni stu. eirri mey fylgdu hundra frr; r voru allar rauum silkikjlum mer gullrsum. En s, er fyrst gekk, var blum kjl mer silfrbylgjum og sl eldrauum bjarma; hn hafi fingrgull hverjum fingri; ar var einn steinn svo bjartr, a lsti af sem af stjrnu; gullfesti hafi hn um hlsinn fimmtnfalda og men r gimsteini eim, er hafsl er kallar, en heitir latnu haliopthalmus; hlsinn meyjarinnar var svo mjallahvtr og svo mjkr, a a sst, tt enginn snerti; hr hafi hn greitt ann htt, sem rsalauf liggja um a leyti, er blmknapprinn springr upp, og heitir a rsbrag, er hr meyja er ann veg bundi. Hn hafi hanska r dvergsilki, og sk r svanahami. Meyjan gekk a Viktor Emanel og kvaddi hann mer kossi, og kallai hann fr sinn; san hneigi hn sig af mikilli kurteisi fyrir keisaranum og keisarafrndanum, og slkt hi sama geru allar hennar jnustufrr. San settist konungsdttirin karbnklusstlinn, en hinar meyjarnar stu hlfhring fyrir innan gullstlana. Og er Napleon keisarafrndi s essa konu, hvslai hann a Napleoni keisara: "a sver g, a g skal essa konu eiga, er enga a rum kosti". "Geru a", hvslai keisarinn a honum aptr. Eiri Napleon keisarafrndi n hvorki mat n drykk, og gi hann einskis annars en a horfa Kltildi; svo ht konungsdttirin. En sem Viktor Emanel var ess var, s hann hverju gegna mundi, og st upp og mlti: "a hyggjum vr, a r renni staraugum til essarar meyjar, Napleon keisarafrndi, og ef svo er, viljum vr yr hana gefa og skulu henni allar hennar frr fylgja og ar me vintta vor til alls ess, er r hafa vilji". st Napleon keisarafrndi upp og mlti: "a vissi g fyrir lngu, a g mundi eigi hinga sorg skja, og vil g gjarna iggja af yr meyna, ef r vilji mr hana gefa". tk Viktor Emanel hnd Kltildi og leiddi hana til Napleons og lagi hendr eirra saman; og ar kyssti Napleon keisarafrndi Kltildi konungsdttur af miklum blskap. Var n veislunni sni upp brullaup, og var meiri glei en fr megi segja; drukki pment og klarent og sungi simfon og salterum, organ troin og bumbur barar og var allt sem ri lki. En er lei veisluna, kom Edmond inn og var allr votr; hann hafi bkina undir hendinni og hafi urrka bkina, en gleymt a urrka sjlfan sig; var hann frniligr bragi, er hann s a hann hafi fari mis vi mikla glei, og lagist hann nir vi langeldana, og ar ornai hann; en allir voru svo glair, a enginn tk eptir Edmond, og er hann r sgunni. St veislan n rj mnui, og var a afri, a Kltildr skyldi sitja heima hj fr snum mean strinu sti. 6. kaptuli ess er r geti, a land a liggr norr heimi, er Finnmrk heitir; ar er biskup s, er Djnki nefnist, og hefir hann og r veri nefndr. Hann hefir sni llum Finnum fr heini til kristinnar trar, og er ar liti miklu. Djnki tti gersimar margar og fsnar; hafi hann fengi sumar sunnan r heimi, en sumar r Gararki. Eitt var konjaksflaska; hn var eins og nnur brennivnsflaska, en me eirri nttru, a hn var aldri tm; r henni staupai Djnki sig jafnharan og kallai Heirnardropa. Annan hlut tti Djnki, a var brevarum er lesbk mer ltnsspennslum; lesbk hafi Gumundr gi fyrrum tta, en n var hn nokku m orin, en var hn ll slegin me jrni og prinsmetalli. rija hlut tti Djnki, a var Gubrandarbibla; hn var svo str, a hn tk honum klof og var mesta gersimi. Enn tti Djnki hinn fjra hlut, a var kr; k hafi Djnki keypt austr Kyrjlabotnum, hn var mjlkrkr mikil og stlpagripr, og ekki laust vi, a Finnar legi trna kna. Svo bar til, a Djnki sat stofu sinni einhvern dag norr Finnmrk, og er a lesa brevarum og dreypa Heirnardropa; gekk lestrinn vel, v a Djnki var vel ls og gfar, en brevarum vel riti og allt me ntum og mlverkum. Mlti Djnki "sursum corda" vi hverja lnu, a er: upp hjrtun. heyrist skruningr mikill frammi bjardyrum, og lei eigi lngu r krin kom inn stofuna me bjardyraumbninginn allan herakambinum og stofudyrnar tk hn me, v a krin var sterk og fast fram, en hsi eigi sem traustbyggast. Vaknai Djnki n upp r guhrslusvefninum vi illan draum, og hafi engin nnur r en au, a hann klifraist upp Gubrandarbiblu. Krin var skrungshug og froufelldi og litaist um alla vegu; tti henni margt nstrlegt inni hj Djnka a sj, sem von var, en virtist henni biblan merkilegust, v a hn var mikilhf a sj og Djnki ar upp biblunni eins og hrafn hjalli og var lafhrddr. En hafi krin alls eigi hyggju a gera neitt illt af sr, v a hn hafi aldri eti af skilningstr gs og ills, og kunni v engan greinarmun essum hlutum a gera. Gengr hn n a Gubrandarbiblu og rekr hornin kaf og egar gegnum spjldin, en Djnki datt ofan af biblunni. Var biblan n blfst hornunum krinnar, en krin hristi hfui og vildi f bibluna til a detta af sr, en a tkst eigi; var krin svo truflu og ruglu af hrslu, me v lka a dyraumbningarnir krepptu a henni um lei, a hn tti sr krkustg aptr bak t um dyrnar, og hamaist er hn kom t tni. Fr hn me bibluna hornunum og dyratrn herunum sur um allt Hlogaland og Rogaland og hljp t sjinn vi Stafangr; ar slai hn fram fyrir Jaarinn og fram me gissu og ltti eigi fyrr en hn kom a Amsterdam; ar festist hn leirunum Rnrsum, og skrai grliga. Stkk allt flk inn borgina og tk til a vggira hana mti knni. En a er af Djnka a segja, a hann bergi Heirnardropa eins miki og rr drakk af horninu hj tgaraloka; frist fjr og rek Djnka, og fkk hann sr n slea af rkuum selskinnum; ann slea drgu tu grahreinar og fimm Lappar; en Djnki sat sleanum og hafi konjaksflskuna annarri hendinni, en brevarum hinni; hann var lonum hreindrsfeldi og hinn vgamannligasti. Fr Djnki n a elta kna og hugist a taka af henni bibluna; ekr hann n snfnnum eptir endilngum Kili og sur eptir llum Noregi, skjandi eptir heppilegri fer og hringjandi saman flskunni og brevar, svo heyrist langar leiir sur heim. Hverfum vr n ar fr a sinni. N var allt me kyrr og spekt Parsarborg, og ri Pelissier rkinu samt me keisarafrnni vel og skrugliga; var keisarafrin hvers manns hugljfi, sem von var, v a hn tk llum fram a allri kvenligri pri og gti hjartans, en Pelissier var vitr mar og einarr og kunni manna best til allra stjrnligra starfa. var Marmier kominn aptr fr talu til Pars. Bar n svo til einn gan verdag, a Pelissier l rmi snu um morguninn, og var a drekka kaffe og lesa harmagrt Gumundar Torfasonar um skipskaann mikla; fannst Pelissier miki um kvi etta. heyri hann allt einu lti mikil norrtt, skr og undirgang og skruning, glamr og hringingar og undarligt skrlt; mtti hann eigi etta skilja og var lengi djpliga hugsandi um enna hlut. Loksins hringdi Pelissier; kom Alexander Dumas inn. "Hvaa lti eru etta?" mlti Pelissier. "g veit ekki", sagi Alexander Dumas. "tli a s stri?" mlti Pelissier. "g veit ekki", sagi Alexander Dumas. "Faru t, Alexander Dumas, og sktu Lamartne, hann kann a vita a", mlti Pelissier. fr Alexander Dumas t og stti Lamartne. "Hvaa lti eru etta, Lamartne?" mlti Pelissier. "g veit ekki", sagi Lamartne. "tli a s stri?" mlti Pelissier. "g veit ekki", mlti Lamartne. "Faru t, Lamartne, og sktu Marmier, hann kann a vita a", mlti Pelissier. fr Lamartne t og stti Marmier. "Hvaa lti eru etta, Marmier?" mlti Pelissier. "a er kr", sagi Marmier. "Hvaa kr?" sagi Pelissier. "Krin hans Djnka", sagi Marmier. San sagi Marmier Pelissier fr llu hvernig st, v a hann hafi nttru, a hann vissi allt, sem vi bar Norrlndum hvar sem hann var; fr Pelissier me Marmier hst upp Notre-Dame-kirkjuna til a sj etta, og s eir , a Djnki var kominn me kna einhvern mrarfla Ardennerfjllunum, var krin ar dottin ofan mgrf, en Djnki st bakkanum og var a lesa bnir yfir knni. Brust n essi tindi eins og logeldr einu augnabliki um alla Parsarborg, og kom saman svo mikill mgr og margmenni, a ar var nr tta hundru sundum vgra karla; en komst krin upp r mgrfnni og hldu au Djnki aptr norr heim, og eru bi r sgunni. En er mannsafnarinn frtti, hva um var a vera, kom upp kurr mikill og vildu eir vinna til einhvers frama; hugu eir sr anna til afreksverka en a draga eina k upp r mgrf; en Frakkar eru menn fjrugir og fsir til strvirkja; tk Pelissier a til brags, a hann sendi allan ennan her til Napleons; var Djnki orskin til alls essa lissafnaar, tt hann vissi eigi, og v hlutum vr a skra svo tarliga fr llum essum atvikum. Fru eir Marmier og Alexander Dumas me herinn til talu; hafi Napleon n grynni hermanna. 7. kaptuli N er a segja fr Austrrkiskeisara, a honum berast au tindi, a Napleon er kominn tengdir vi Sardinu-konung, og a hann hefir fengi vgan her enn a nju fr Frakklandi. Ltr hann n skera upp herr um allt sitt rki og bja hverjum eim til strs, er vettlingi getr valdi; tlai Jseppr keisari a vera sjlfr fyrir leiangrinum. En mer v a hann vildi eiga sigrinn vsan, sem von var, sendir hann norr til Bretlands fund Viktoru, lisbn. sendifr fru tlf legtar og lttu eigi fyrr en eir komu til Lundna. Gengu eir egar upp borgina og fund drottningar, en hn tk eim mer mikilli blu og frtti tinda. Sgu legtarnir henni a, er eir ljsast vissu; "erum vr hinga sendir af vorum herra ess erindis, a frtta ef r vilji honum nokkura asto veita a essu mli, v a rki hans er htta bin og miki vei". mlti Viktora: "Vant ykir oss hr r a ra, v a eigi hfum vr veri fjandskap vir Napleon hinga til; en mer v a ll norrlfa heimsins er sem reiiskjlfi t af essari styrjld, munum vr a htta, a veita hfingja yrum a essu mli". Uru legtar fegnir mjg vi etta svar, og kkuu Engladrottningu me mrgum fgrum orum, og sneru aptr san; en er eir voru komnir til Vnarborgar, sendi keisarinn ar aptr austr Tartara til a f liveislu; var honum henni og aan heiti. Lt Viktora n ba flota grligan til a sigla um sinn inn um Njrfasund; var srhvert skip r jrni og kolsvart sem lkkista, og lagi af nlykt og feigarbl, v a au skip fluttu bl og bran daua; var etta hinn grligasti og strkostligasti floti, sem menn hfu haft sgur af anga til; au skip voru ll tjldu svrtum bljum og u sjinn grenjandi fyrir eldi og eimyrju; stu eldslogar brennandi og stykk reykjarsvla upp r reykhfum skipanna, svo a eigi sst til slar, og var sem himin og jr vri heljarremi; hugu margir Ragnarkkur komi, og uru sumir vitlausir. au skip fluttu fimm hundru sundir hermanna og allskonar vopn og vgvlar. Viktora drottning fr sjlf me og var v skipi, er kalla var Skjaldmeyjaskei; a skip var kltt utan me svanadni mjallhvtum og vknai eigi snum; a var ann veg gjrt, a v mtti aldrei berast, tt grunnt yri, v a a var allt r stlfjrum og flattist t grunnsvi, en tk sig aptr er dpkai; siglutrn voru r silfrbergi gralausu, en segl ll ofin r kristallsteinum, og skinu stjrnur gegnum um ntt me svo miklum ljma, a a var v lkast sem ljsahjlmr er eldligr blmrunnr sigldi um sinn; en um daga skein slin gegnum reiann og seglin, og bar etta svo mikla birtu, a allr flotinn sigldi sem um albjartan dag, ntt vri. Knappr var fremsta siglutrnu; hann var r eim steini, er smni heitir, og var fr Mglnum mikla; s knappr var metinn jafndrt og allt Indaland. skipunum voru tlf hundru skjaldmeyja; r voru allar hvtagullsbrynjum og hfu sver r ensku skustli; au sver bitu jafnt grjt og jrn sem vatn rennanda. Skjaldmeyjar essar voru grimmari en karlmenn og gfu aldrei gri orrustu, r voru lfvrur Engladrottningar. Hlt n flotinn sta, og er eigi geti fera hans fyrr en hann kom til Feneyja; ar gekk allr herinn land og bei eptir Austrrkiskeisara. En a er fr Tartara a segja, a konungr s, er ar ri, lt skera upp herr um allt sitt rki, og streymdi til hans mgr og margmenni, svo a menn hyggja a veri hafi nr rem millnum en tveim; var a illi miki og jalr og eiri engu nema rnum og manndrpum. ar var ein fylking bjargursa austan r Mngola, eir voru skolbrnir hrund og sex lnir upp a hku; allir voru eir hrlausir nema me lokk langan aptr r hnakka; eir gengu allsberir og brynjulausir, v bitu engi jrn; eir hfu sumir kylfur og lmdu menn, svo brotnai hvert bein, en sumir voru vopnlausir. nnur fylking var ar austan af Krea; fylkingu skipuu eir, er Svalfarar heita; eir voru fjlkunnigir; fyrir eim ri hofgyja s, er Vgvaa ht; hn var eldrau lit og hafi tennr tvr munni fram sem fll; hn tti tlf syni og tlf dtr, og ll fjlkunnig og hin verstu trll, v a au mttu fara hvern ann ham, er eim lkai. Hi anna li Tartarakonungs voru mennskir menn; eir voru leurbrynjum, og lituum mannadreyra; eir hfu hlsbnd r eyrnasneplum og hjlma r hauskpum af eim mnnum, er falli hfu orrustunni vi Ancyra, er Tamerlan tti vi Baiazet soldn. Konungr Tartara ht Ptphar, hann var trll a vexti og hann bitu engi jrn; engi hafi hann vopn, heldr barist hann mer knefunum og beit menn barkann, ef unnt var. Dreif n allt etta li til Austrrkiskeisara, og setr Tartarakonungr fyrst um sinn herbir snar sur Steiermark, og var allt landi fullt af flki; kom n Jseppi keisara vel a haldi f a, er hann tk hauginum, v a mla urfti til a gjalda llum essum her, og hann eigi ltinn, til ess a halda eim fr manndrpum og rnum. Sendir n Austrrkiskeisari legta til Napleons og br honum bardaga Heljarsl; a er vllr mikill Langbaralandi og fimm hundru rasta hvorn veg. Napleon svarai legtunum af riddaraligri pri og kurteisi, og segir, a hann vill vst iggja bardagann; en er hann frtti ljsliga af virbnainum, og llum eim feiknum, er ar me fylgdu, tti honum samt vandast sitt ml. Tekr hann a til brags a hann ks , er honum tti vnlegastir r llu liinu, var a einvalali og fimm hundru sundir manna; og tt slkt kunni miki a virast, var a samt harla lti mti lii Austrrkiskeisara. Napleon skipai lii essu tlf fylkingar, og fjrutigi sundir hverri; var helmingr riddarali en helmingr ftgnguli; hafi hver fylking ftgngulisins sund fallbyssur. Lr n eigi lngu r flokkarnir komu Heljarsl og hugu hvorirtveggi til vga og dreyra. 8. kaptuli Svo er landslagi htta Heljarsl, a sunnan til rennur in Padus, og eru eyrar slttar og grsugar fram me nni; en it nyrra eru hamrar miklir og hengiflug ofan fr Mundafjllum, ar er sltt hmrunum uppi og graslaust. En sjlfr vllrinn er blsinn og ber, og eigi stingandi str; kvea menn a svo s fyrir sk, a Atli Hnakngr rei um vllinn fyrir lngu, en allt grasi svinai undan hesti hans og spratt aldri san. Austrrkiskeisari fylkti lii snu undir hamrabeltinu; hann hafi tjn hundru fylkinga og skipaar eptir jum; segja menn hundra sundir manna hafi veri hverri fylking. ar var Ptphar fyrir einni; hann var mer sama htti og r er greint. Fyrir einni fylkingunni var kappi s, er Lobertus ht; hann var ttar sunnan r Dekan og hamrammr a afli; hann hafi flein ann, er Undfari var kallar; og var s engi hlutr skapar heiminum, er ann flein kynni a standast, ef lagi var mer honum komi. Vgvaa var fyrir Svalfrum, og eim hp voru og dtr hennar og synir; s fylking var grlig a lta, v a augu Svalfara tindruu sem helstjrnur, og st llum gn af eim feigarljma, er lagi af eim hausum. Enn var ar s hfingi, er Gnbrandus er nefndr, hann hafi eitt auga hgri xl, en ekkert hfi; haus hans var hrlaus og hlaus og beini skjallahvtt sem snkkkr, en hausinn blindr sem birkiraptr. ar var einn greifi, s er Eldjrn ht; hann var rammr a afli, en eigi hamrammr; hann hafi sver loganda; a sver vakti aldri bl, og eigi hneig a til holundar er mergundar; en eim var dauinn vs, er a snerti. Margt var ar fleira hfingja og hraustra manna, og yri of langt a telja hr allan ann fjlda. Viktora drottning setti tjld sn yst undir hamrabeltinu; a voru rau skinntjld r leri v, er saffan heitir, og stengr af upp me silfrknppum efst; en skjaldmeyjatjldin voru hvt silkitjld, og gullrsir ofnar dkana, en gullknappar stengunum uppi. ar var skjaldmeyjunum fylkt, tlf hundruum; r riu allar hvtum hestum og drottningin fremst; var a hin fegrsta fylking Heljarsl, sem nrri m geta. Metternich gekk eigi a vgum, en hann lagi r fyrir hnd Austrrkismanna, en eigi skipti hann sr af astoarherinum; hfum vr og a heyrt, a Jseppr keisari var eigi riinn vi eirra athfi eptir a eir komu hans rki, og engi or fru milli hans og eirra Heljarsl. M a skilja af v, sem sar mun sagt vera. Keisarinn skipai snum her gjrvllum, en var eigi fyrir neinni fylkingu; hann rei hesti eim, er Heltroi ht; s hestr var albrynjar og brynjan sett jrngddum; en keisarinn var allr grr fyrir jrnum; hann hafi grmu fyrir andliti og sst hvergi hans hrund; hann hafi bryntrll hendi, a var gullreki og hi besta vopn. Napleon fylkti snu lii eyrunum mer nni fram; skipai hann fyrir hversu fram skyldi ganga; skyldi Napleon frndi fara mti Lobertus; Napleon frndi hafi fylkingu fra og vel a vopnum bna; henni mtti engi vera eldri en rtugr, og eigi yngri en tvtugr. Marmier var fyrir einni fylking; hann tti a ganga mti Gnbrandus; Marmier var brynju eirri, er Snudda ht; hn var mer undarligu mti ger, v a hn var saumu saman r blum, er Marmier hafi riti Revue Britannique um bkr Dufferins og Edmonds; hlfi brynjan Marmier fyrir llu eitri og ftonsanda blstri nema ar sem lofsyri stu um Edmond, ar skeindist Marmier, ef kom. Enn var s mar liinu, er Pll Mssett ht; hann var skld og kappi mikill, og svo frr fti, a engi hestr var s, er hann eigi hlypi upp; hann hljp einhverju sinni kapphlaup vir Breas norr Lapplandi og hafi sigr; var hann frgr mjg af v. essi Pll ri fyrir einni riddarafylkingu; hann hafi engan hest, v a hann var svo fljtr a hlaupa. Napleon keisari rei hestinum ga; hestrinn var rauagullsbrynju og gullkgr bringunni; en keisarinn var hvtri silkitreyju yst kla, en ar innan undir eins og r er sagt. Var n komi a miaptni; rei Napleon fram vllinn og tu kallarar me honum; eir hfu hvta fna; a var friarmerki. Napleon rei ar a sem Viktora var fyrir og mlti vir drottningu: "N virist oss sem ruvsi muni fundum standa heldr en Skerborg seinast; manstu a, Viktora, a kysstumst vi bi af vinttu og blu, og a hugi g sst , a mundir ganga vinaflokk mr mti; skaltu vita a, a vi rum bi rkjum voldugustum vestan um haf og eru a feikn mikil, a brr skulu annig berjast og a bnum vera. En v em eg eigi hr til tals vi yr kominn, a g vili yr friar bija, v a g mun eins berjast mti yr sem rum, ef r fylli flokk vina minna og naur rekr oss til mti yr brndum a beita. Vil g yr ess eins frtta, ef r hafi nokku a oss mti, a yr reki naur til a fast vir voru rki; v a vr hfum rum engan gang snt, en tt vr n hljtum hendr a verja". mlti Viktora drottning: "Vst munum vr a, a vr fundumst Skerborg og kysstumst, Napleon, og vorum vr jafnt sem r friarhug. En mer v a oss hafa borist strtindi um essa styrjld, og oss tti sem allri norrlfu heimsins vri htta bin ef r eyddu gjrsamlega llu Austrrki, ltum vr tilleiast a ganga li mer eim, er vr hugum fmennari. En n hefir oss eigi rtt fr sagt veri, v a hr er slkr fjldi manna saman kominn yr mti, a vr hfum slk fdmi aldri s er heyrt; og sjm vr, a r hafi li minna og frara; v a fjandr yrir eru margir lkari forynjum en mnnum, og hyggjum vr yr a rligast a sna fr og berjast eigi mti essu lii. En ess skulu r fullvissir vera, a aldri mun g er mnar meyjar og enginn af mnum her ganga slkan vinaflokk yvarn sem essi er, nema mer eim einum kostum, sem eigi munu fyrir koma, a r tli a eyileggja allt Austrrki. Viljum vr enn n bija yr ess, a ganga hr fr, og hafa yr eigi httu mti essu lii". mlti Napleon: "a vissi g fyrir lngu, Viktora, a ert svo miki tryggatrll og svo drenglundar kvenmar, a mundir aldri mti oss a raunalausu stra; en eigi em eg svo hrddr, a g muni fr hverfa a reyndu; n viljum vr v yr heita, a ef allt fer hr me feldi og gengr eptir skum vorum, skulum vr gefa skjaldmeyjum yrum kost a kjsa sr allar mann handa sr r llum vorum her, ann er hver vill helst og hennar hugr til stendr, skulum vr halda au tlf hundru brullaup einu mer llum eim sma og allri eirri dr, sem okkr bum er smilig og eim til fagnaar og stsamligs yndis". "Eigi hyggjum vr af v vera munu", mlti Viktora, og brosti vi; "en kunni r margt komi fyrir a sj, og m eigi um slkt dma fyrr en ts er um essa hluti". Kvddust au san, en Napleon rei til sinna manna; var komi kvld. 9. kaptuli Mar er nefndr Hjrleifr, hann var vkingr og eirarmar mikill um kvennafar; hann fr vi flokk manna og tk bndadtr og gipt kvenflk og lagi rekkju me sr, og tti vi eim fjlda barna t um allan heim. Hann hafi njsn af a Metternich mundi ekki vera heima, og ferr til Jhannesarbjargs, og var einn, en v var hann eigi vanr. St ar svo , a Gudda rskona var ti tni a berja, og tti sr einskis von. Hjrleifr kom a Guddu eins og elding og tlai a taka hana; en Gudda var sterk og tk mti Hjrleifi; og ar glmdu au tninu lengi, svo a tvsnt var hvort hafa mundi; s Gudda loksins sitt vnna, og ht vkinginum v, a hn skyldi hvla hj honum rjr ntr fjallinu, ef hann fri a sr friliga, en eigi me slkum ofsa og gangi. Lt Hjrleifr Guddu lausa, og gengu au inn fjalli. ar setti Gudda fyrir hann mat og drykk, steikta kola og brennivn; en Hjrleifr var reyttr og yrstr af atganginum ti tninu, me v lka a slarhiti var mikill, og tekr hann sr n drjgum nean v; gerist hann skjtt lr, v a hann drakk fljtt og gi ess eigi, a brennivni var brennivn. Tk hann n til kolanna, og var fullr; en kolarnir voru beinttir eins og kolar eru vanir a vera; ruddi Hjrleifr n ofan sig strum stykkjum mer beinum og llu saman; en stu ll beinin versum vlindinu, en sum lengst nir maganum, og pti hann n grliga og engdi sig allan sundr og saman, mer v a hann var hrmuliga haldinn. Kenndi hann allt etta gldrum og gjrningum; en Gudda st yfir honum grtandi, og rann henni srliga til rifja eymd karlmannsins, v a hn var kvenmar. Krkstaf tti Metternich; ann staf hafi Bdnus konungr af Bjarmalandi gefi honum, og var gandreiarstafr; en ekki notai Metternich hann eptir a hann ni kltnum af Fenrislfi. Stafrinn st t horni hj einu gmlu skattholi, sem Metternich tti, og var allr rykugr og myglar, v hann hafi eigi veri hreyfr um langan aldr. Tk Gudda n stafinn og hugi a rligast sem rligast var, a skja Metternich til a lkna Hjrleif. Metternich ekkti Hjrleif a illu einu og vissi allt um hans athfi. Rei Gudda n gandrei stafnum sur Langbaraland; hn spuri egar upp Metternich og gekk til fundar vi hann. Var Metternich ldungis hissa, er hann s Guddu, svuntulausa og hfulausa, v a hn hafi tnt af sr helminginum af ftunum gandreiinni; og frtti hann egar hverju slkt stti. "Hjrleifr er kominn", sagi Gudda. "Er Hjrleifr kominn", mlti Metternich og stkk egar upp, og bau Guddu a ba sn ar til hann kmi aptr. essu fti fru bi stgvlin af ftunum Metternich. Hann hljp t og anga sem Austrrkiskeisari var og mlti: "N ver g a fara heim til mn, Jseppr minn, hann Hjrleifr er kominn", sagi Metternich. "Hvaa Hjrleifr er kominn?" sagi keisarinn. "Hann Hjrleifr", sagi Metternich. "N, hvaa andskotans Hjrleifr?" sagi keisarinn. "Hann Hjrleifr", sagi Metternich, "og n tla g a bija yr um a lj mr Ptphar Tartarakonung til a vinna Hjrleifi, v g er gamall orinn, en Hjrleifr er illr vireignar og vkingr mikill og kvennamar". "Ger sem vilt", mlti keisarinn, "eigi m g neita r um neitt, Metternich, en ungt segir mr hugr um vorn hag, er ert farinn, v a hefir oss opt heilrr veri". Fr n svo, a Metternich fkk Ptphar fr me sr, og var svo r, a hann gleymdi sntukltnum, og stigu au n ll stafinn, Metternich fremstr, og Ptphar, og Gudda milli eirra. Riu au n loptinu, ar til au komu til Jhannesarbjargs. ar l Hjrleifr, og var svo af honum dregi, a hann mtti eigi mla. Metternich var lknir gr, og s egar, a marinn var sjkr; komst hann n vi af sannri meaumkvun hjartans, tt Hjrleifr tti a naumast skili. tk Metternich spotta af nju haldfri, er ar hkk veggnum, og geri lykkju ; san skkti hann lykkjunni kaf kok Hjrleifi, en Ptphar hlt honum, svo hann mtti eigi brjtast um; en Gudda bari baki honum, svo beinin skyldi hrkkva upp lykkjuna. En Metternich st bum ftum brjst Hjrleifi og dr allkarlmannliga upp beinin, tt hann vri gamall; hann tk svo miki , a hann datt aptr baki vi hvert bein. Ltti Metternich eigi fyrr en hann var binn a n upp r Hjrleifi hverju einasta beini; voru au a essu alla nttina. mlti Metternich vir Hjrleif: "N hef g bjarga lfi nu, Hjrsi, og a tt vrir ess makligr; get g v nrri hva munir hafa tla hinga a vilja; skaltu n han etta sinn mer lfi braut komast, en a segi g r, a komir hinga anna sinn, munum vi ruvsi vi eigast". mlti Ptphar: "a huga g, Metternich, a mundir mig hafa hinga haft til annars en a halda beinadlgi essum brennivnskrampa og vst skal hann eigi han fara merktr"; rak Ptphar Hjrleifi sinn undir hvort, svo af gengu eyrun bi, rtt eins og bitin vri af sel; san gaf hann Hjrleifi brennivn og fr Hjrleifr aan fullr og eyrnalaus, en Ptphar settist hj flskunni og drakk ar til hann sofnai. Eptir nokkra stund vaknai Ptphar, og fannst honum ntt; en heirkt var og sl lopti nnsta; Metternich og rskonan svfu bi og hrutu fast. ttist Ptphar n vera binn a vera lengi; hann fann stafinn glfinu og gekk t; san steig hann stafinn, en stafrinn flaug egar upp lopti mer Ptphar. En mer v a Ptphar kunni ekki a stra stafnum, fr hann ranga tt; og mer v a Ptphar var fullr, datt hann loksins ofan af stafnum, og kom nir Blgaru r ha lopti, svo honum l vi viti. En a er af Metternich a segja, a hann vaknai vir illan draum, er stafrinn var horfinn; hafi hann n engi r til a komast aptr til Langbaralands og sat v heima aan af; var Metternich n staflaus og kltlaus, en Austrrkiskeisari Metternichslaus og og Ptpharslaus. 10. kaptuli N er a vkja sgunni til Langbaralands. Slin rann upp fgr og logandi, og var kringd eldrungnum skjum; en hafsldurnar veltust kolmrauar fyrir stinnings austankalda upp eptir Padusnni andstreymis; reis in mjg vi a og drundi ungt eyrunum frammi. Blika var vestri, og tti mnnum sem ver mundi eigi tryggt; v a einhverr loptungi grfi yfir jrinni. Svo kva Gissurr gullrass: Geyst fru gris rasta, gunnr svall, rauar unnir, u fyrir gis reii andstreymis fram me landi. Drundi mt dimmum vindi drangr, en svifu langir mekkir dellings makka migs rungnir bli. Fylktu n bir liinu og voru margir um einn Frakka, sem skiljanligt er af v, er r er fr sagt. Var allr virbnar grligr. Viktora hafi sett sitt li fyrir utan vgvallarsvii, og hlt a allt kyrru fyrir. st Napleon bak hestinum ga og hlt snjalla ru, svo a heyrist um allan herinn; s tala var annig: "Gir riddarar og hraustir menn! a er yr llum kunnigt, a Klvis var fyrstr Frakklandsherra, og hfst a rki mer svo miklum veg og sma, a ess jafnri hefir aldri san fundist norrlfu heimsins. En eptir a voru margir konungar Frakklandi, og hafi engi a af a segja, a hann ri yfir lrmannligum l; enda hafa forfer yrir aldri ori fyrir v ori, a heita mannskrfr, hafa eir t geymt heirs sns og veri frgir um heim allan; hefir a aldri spurst, a frakkneskr herr hafi hopa fyrir jfnum lisafla. En ef a er heir, a sigra jafnan her, er og meiri heir a sigra meiri her, og er etta n eigi fyrsta sinni, a r eigi vir ofrefli a eiga. Berr llum a gta ess, a s er hugsar um heirinn, hann hugsar sr um lismuninn; en hr berjumst vr fyrir heiri og frg, en eigi fyrir lndum og f. Er af yr llum kunnigt, a vr erum hinga komnir til ess a stoa kgaa j, og mun henni a lti gagn vera, ef vr ltim hr kga oss sjlfir sem ljn lagsnru. Enn vil g yr a minna, a Rmaborg voru fyrst konungar, en rismenn, og keisarar; en Miklagari voru aldri nema keisarar, mean s borg var austrhluta Rmaveldis. N mer v a Rmarki hlaut a eyast fyrir spillingu lsins, var og ti um alla ess dr; en eins og allt fist n, og engi s hlutr er til, er eigi rsi upp aptr einhverjum tma og einhverri mynd, eins hafa og bi essi rki upp aptr risi rum stum og annarri mynd, en mer undarligri lking; v a eins og austrn tign Miklagarkeisara er n horfin til Austrrkis, eins er og vestrn tign Rmaborgar komin til Frakklands, og eru bi essi keisaradmi framhald af fornum ljma, og munu uppi vera um aldr og vi, ef vr erum eigi heillum horfnir. Megi r a muna, a fyrst voru konungar Frakklandi, en jrki, og n seinast keisarastjrn, og a viti r og, a voru rki er engi eying bin af spillingu manna, eins og Rmarki, fyrir v a a er sia og grundvalla fyrir krapt tmans og stjrnar vorrar. Enn skulu r vita, a vr erum eigi hinga komnir til ess a eyileggja Austrrki, er neinni batavon; hfum vr r a drepi. En fyrir sk, a rki vort er rmverskt og orpi rmverskum ljma, ber yr og ess a minnast, a Rmverjar geru aldri fri nema eptir unninn sigr; skulu r vita, a yr er hendr fali eim heiri uppi a halda, sem hans lki finnst eigi jarrki. Eru hr n feikn mikil vinaflokki vorum, en ess skulum vr gta, a vr berjumst sem gir riddarar, en eigi svo sem fjlkynngismenn; v margir riddarar hafa mer smd sigra og mer frg til foldar hnigi; en hvenr hefir a heyrst, a galdramenn og blmenn hafi nokkra frg fengi lifandi er dauir? Opt hefir a ori, a fjlmenni hefir sigra fmenni, og opt hefir a ori, a hraustir menn hafa hraustan unni; en opt hefir a einnig ori, a fir hafa fjlda manna sigra, og hv skyldi a eigi opt hafa ori, a hraustir hafa hrausta unni? Sigr og smd er eigi undir fjldanum komi; en d og dugnar, rek og ol, afl og gti, trygg og drenglyndi, hreysti og hollusta - hyggi a, ar liggr heirinn falinn. Hyggi a, r, sem mig kusu til a lifa frjlsir und flkungs hendi og ruggir undir arnarvng, hvenr hafi r vilja rldm ola? r hafi eigi vilja ola hann af mnnum r yar eigin j; mundu r a heldr vilja, a tlendir harstjrar legi yr nauarok og rlkuu yr me erlendum knefum? Hyggi a v, a ef r veri sigrair hr, er yr s nau bin, sem hgra er a komast en r; en ef r sigri hr, fi r ekkert ntt land, og engu f mun g yr heita; en r fi heir og frama; en heir og frami er frelsi grundvalla, og heir og frelsi verr eigi keypt mer f og fgrum aurum, heldur me afli og gti, brandi o bli. Hyggi a v, a s, sem fellr, hann deyr eigi, ef hann berst me hreysti og fyrir heiri snum og sinna, en hann mun lifa mer komnum ldum, og fddir ttmenn munu nefna ann, er hn til moldar Heljarsl. En eir, er heilir komast r orrustu, munu aptr heim sna frii, og frir og fagnar mun eirra heima ba. munu gullldur grar slar skna skrbjrtum skjaldarhvelum, og geisli hverr, er fr Gimli tindrar, rista smdarrn Rgna nijum. munu mr mjkhentar og meyjar munnfrar mti eim ganga, og blessa ann, er bj brnum eirra frg fornmanna a Frekasteini". En er Napleon hafi etta mlt, flugu tlf ernir gullfirair r landsuri til landnorrs; eir flugu hlakkandi rhyrning eins og helsingjar og skktu sr fluginu nir um lei og bar yfir Napleon; en Napleon tk hjlminn af hfi sr mean. San rei Napleon fram me fylkingunum; var li hans svo frtt, a a var lkast sem gullmr hvtgaddar fyrir heiskrri orrasl. Sigu n saman fylkingar mer grligu herpi og geystum gn, og var sem kvi vir himinskjunum og skylfi hamrar og hafs brur og hva sem jru var. Skutust menn fyrst me gaflokum, flettiskeptum og spjtum; var ger grjthr svo mikil, a eigi s til slar. En er a raut, gengu menn saman hggorrustu, og munum vr eigi telja nema fein hreystiverk af eirri framgngu, er ar var snd; mtti ar sj margan hjlm klofinn og margan hraustan riddara til moldar hnga. Gekk s leikr til hdegis; var nokkurt hl orrustunni; lgu valkestirnir svo ykkt, a tk mealmanni xl. gekk Marmier fram vllinn me sna fylking og mti honum Gnibrandus me sitt li, og var a margfalt fleira; gengust eir a me svo hrum atgangi og af svo mikilli heipt, a eir u upp spjtin og lttu eigi fyrr en eigi st eitt mannsbarn af hvorigum, nema Marmier og Gnibrandus. mlti Marmier af mikilli reii: "Heyr , hinn armi herjans son, er af num vldum eru margar sundir fimra manna og gra drengja lagar lk; skulum vi n bir me okkr reyna, og er best a vi fylgjum eim n til feigar, sem hr hafa foldu kysst". mlti Gnibrandus: "Vst ori g mti r a ganga, Marmier; snist mr vera papprsbkr einn, og mun r betr vera lagi a yrkja rmr og kvea fyrir konum en a berjast vgvelli vi hrausta menn". "a furar mig eigi", sagi Marmier, "tt kunnir eigi betr a sj, v betr sj augu en auga, en hefir eigi nema eina glyrnu og hana armligum sta, og enga frg skaltu hafa af essari fr". lagi Gnbrandus til Marmiers mer spjti, en Marmier hafi atgeir mikinn og hj spjti af skaptinu. ar l steinn mikill vellinum, svo a eigi mundu sex karlar hefja; ann stein tk Gnbrandus og sveiflai kring eins og dnfjr og einhenti Marmier; s Marmier sr dauann vsan, ef hann yri fyrir bjarginu; en mer v, a hann var vitr mar, vk hann sr undan, og flaug bjargi fram hj honum rtt vir gagnauga hgra megin; sannaist ar berliga, a s ltr undan, sem viti hefr meira. hljp Gnibrandus a Marmier og ni brkarsklmina hgra ftarins og reif upp ftinn; hlupu eir annig lengi um vllinn, a Marmier hoppai vinstra ftinum, en Gnibrandus hlt brkina; en Marmier lamdi hausinn Gnibrandus me atgeirnum allt a er aftk, og dugi eigi, v a hausinn var kafliga ykkr; en fyrir sakir essarar barsmar kom Gnbrandus v eigi vi a fella Marmier, v a hann tti ng me a sna hausnum msa vegu banakringlunni, til ess a forast hggin er draga afl r eim, og fr loksins svo, a Gnibrandus fkk hfusvima nokkurn af llu essu. var steinn fyrir fti honum, og sleppti hann ftinum Marmier og hafi eptir skinn; en Marmier var silkisokkum mjallahvtum, og reiddist n kaflega t af v a hljta a stga hreinum ftinum blvaalinn, sem var vgvellinum. hamaist Marmier og rak atgeirinn gegnum Gnbrandus vinstra megin vir naflann, svo a t gekk um mjhrygginn, og hf Gnbrandus loft upp og hljp me hann um vgvllinn. etta sr Vgvaa og ver fram a Marmier og spr eitri og ftonsanda, en brynjan Snudda hlfi Marmier, svo a hann sakai eigi eitrblstrinn; en er Marmier s, a hann hafi eigi fri til a hlaupa me Gnibrandus, var hann svo reir, a hann henti skrokknum vllinn og hj flykki miki r lrinu Gnbrandus og slengdi framan Vgvu; kom a framan nasir henni, en Vgvu var svo bilt vi, a hn fli aptr flokk sinn, og segja menn a veri hafi fyrsta sinni a Vgvaa hopai. Sneri Marmier aptr li Frakka me miklum frama. 11. kaptuli N sem Eldjrn greifi sr etta, gengr hann fram vgvllinn, og snist allr vera ljsum loga, v a eldr brann r augum hans og bl af brandi eim, er hann hafi hendi. Ver hann n anga, sem Alexander Dumas er fyrir og manar hann mer mrgum hiligum orum. Hafi Eldjrn greifi eitt sinn ori undir orakeppni vi Alexander Dumas austr Cirkassu og lagi hann okka hann san. Reiddist n Alexander Dumas illyrum Eldjrns, sem von var, og stikar mti honum. Alexander Dumas var ann htt binn, a hann hafi vafi sig allan bundnum bkum og reyrt a utan mer svarreipi; voru a allar r bkr, er hann hafi rita, og sem seldar voru; var s strangi svo ykkr, a Alexander Dumas sndist eins og hvtr kirkjuturn. Gengr hann n mti Eldjrn og rfr hvert papprsarki utan af sr eptir anna og hnoar klur allharar; sendir hann brf klurnar svo hart og ttt, a Eldjrn hafi ng me a sl r burtu me sverinu, en kom aldri lagi Alexander Dumas; hj hann s og lopti og var a sjaldsn atganga. Lt Alexander Dumas essa brfklnahr ganga ar til ekkert var eptir af bkunum, nema greifinn af Monte-Christo; hann var innst. Tekr Alexander Dumas n greifann af Monte-Christo og hnoar r honum grligan brfkkk og hrkir , svo s kla var eins og stl a hrku; sendir hann af alefli greifann af Monte-Christo hfui Eldjrni greifa og keyrir kluna mer bum hndum, svo hausinn molaist smtt; lt Eldjrn ar lf sitt fyrir Alexander Dumas. etta sr einn af bjargursum og vill hefna Eldjrns og snr mti Alexander Dumas; eir voru bir vopnlausir, v a bjargursinn bar aldri vopn, en Alexander Dumas var binn a rja sig gjrsamliga. Alexander Dumas var grliga langr og vengmjr; hleypr hann a ursanum og vindr sig utan um hann sjfaldan keng, en ursinn kom hvorki hndum n afli vi, brtr Alexander Dumas ar hvert bein ursanum og lt hann ar lf sitt, en Alexander Dumas sneri aptr til sinna flaga vi mikinn orstr. Mean etta gerist, var komi a nni; gerist n himinninn dimmr og grligr. En er Alexander Dumas hafi gert etta hervirki, gekk Lobertus fram vllinn mer sna fylking; eir voru allir eirbrynjum og hfu bjartar sklmir; eir voru berserkir og gengu grenjandi og froufellandi og bitu skjaldarrendr. Rist mti eim Napleon frndi mer sna fylking, var ar hr atganga og lng; brust Frakkar svo hreystiliga, a eir ltu fyrr lf sitt en eir hopuu, gekk a ar til er hundra menn voru eptir af Lobertusi, en tv hundru af Napleoni. hafi mannfalli veri svo miki, a bl tk mnnum mjamir, og gtu menn varla vi snist fyrir mannabkum og hggnum limum, hausum og hervopnum, sem allt var sundi blinu og flktist fyrir eim, er uppi stu. N sem Vgvaa sr a Napleon tlar a drepa Lobertus og alla hans menn, gengr hn fram a eim me alla syni sna og dtr, au spju ll eitri, svo allir hrfuu undan eim og Lobertus lka. Uru margir atburir senn, er eigi m segja nema einn einu. Er ar fyrst a segja, a himinninn tk allr til a bresta og braka mer svo grligum rumum, a eigi heyrist neitt til vegendanna, er skruu og hljuu vgvellinum, og ar me fylgdu svo miklar eldingar, a allt var sem loganda bli. eir Napleon og Lobertus ttust vi frammi rbakkanum, og leiptruu himinblossarnir svo utan um , a eir sndust allir eldi brennanda, stoai hamingjan Napleon, en Lobertusi var annarr daui tlar. Napleon hafi sver a, er Sigrhvini ht, vopna best, og neytti hann ess svo fimliga, a Lobertus kom aldri hann lagi mer atgeirinum Undfara; enda hefi dauinn veri vs Napleoni. etta leiddist Lobertusi, og hamaist hann og hugist a reka Napleon gegn og kasta honum t na, en Napleon stkk htt lopt upp yfir lagi, en atgeirinn kom jrina og skk upp a skapti, v af afli var eptir fylgt; hj Napleon hndina af Lobertusi lnbogasta; var Lobertusi laus atgeirinn og fkk Napleon rifi hann. En mer v a atgeirinn var ungr og Napleon eigi hamrammr, v a hann var mennskr mar, var hann eigi svo skjtr sem skyldi til a leggja til Lobertus, og fkk Lobertus n hryggspennutkum Napleoni og kreisti hann svo fast mer stfnum, a vi sjlft l a hryggrinn mundi sundr ganga; en hinni krummunni, eirri er heil var, lagi hann svo yrmiliga a herablum hans, a allt hold mundi af beinum gengi hafa, ef Pll Mssett hefi eigi komi hlaupandi og hggvi hndina af Lobertusi axlarli. Var Lobertus n handalaus og grenjandi t na og gnsti tennum svo grimmdarliga, a r slgu eld eins og tinna vi stl; en Napleon eptir honum me atgeirinn, og ar lagi hann Lobertus gegn undir geirvrtu hinni vinstri og sveiflai bknum hring, svo a hann sendist af atgeirinum langa lei og kom nir dtraflokk Vgvu; uru ar undir skrokknum Lobertusar nu trllskessur og gengu allar r augnakllunum og fengu bana. En Napleon gekk til tjalds sns, v a hann var mr og reyttr af essari vireign. hamaist Vgvaa, er hn s skaa ann, er hn hafi fengi, og hmuust synir hennar og dtr, r er eptir voru, og u grenjandi kringum Frakka, er eptir stu uppi, og jusu yfir bli og spju eitri alla vegu, en eir hlfu sr vel og drengiliga me skjldum og mttu eigi anna a gera, ar sem vi slka fjandr var a eiga. Mar ht Garibaldi, hann var talskr a tt og fyrir einni fylkingu ftgngulis me Frkkum; hleypr n Pll til Garibalda sem skjtast og segir honum hvert efni komi var, ltnir margir hraustir menn og dauinn vs llum eim, er uppi stu. Ekr Garibaldi n fimm sund fallbyssum fram vllinn; drifu allir Svalfarar a Vgvu, er eir s enna virbna. Hfst n hin grimmasta hr, s, er kllu er Vgvuhrollr; lt n Garibaldi skjta klum Vgvu og flokk hennar, en au tku klurnar mist lopti og hentu eim aptr Garibalda og hans menn, er au glenntu sundr hvoptana og tku klurnar fluginu milli tannanna og hrktu eim aptr framan Garibalda; fengu eir af v mikinn skaa, en mnnum Napleons keisarafrnda var borgi og komust eir undan, v a Svalfarar snerust allir mti Garibalda. St etta uns ntt skildi me eim; gengu menn til herbanna, en mninn reis upp af austrstraumum eldraur og gnandi og sveif yfir valdreyra og vopnbitnum num. Var Napleon keisari n bi hryggr og reir t af mannfallinu, og djplega hugsandi um sinn hag. L hann n vakandi sng sinni, og mtti eigi sofa, v hann var misshugsi. heyri hann hark miki ti, svo sem rii vri rbkkunum. Keisarinn hvldi alvopnar; hann reis egar upp og gekk t; hann mtti eigi rast, v hann hafi hraki alla hrslu r snu hjarta mer hugsun og stuglyndi. Tunglskin var bjart og kastai hvumleium geislum t yfir blvalana og skein margan bleikan og barinn haus, er st upp r blinu afmyndar og tannaber. Napleoni var liti ofan til rinnar og s hvar tlf menn riu ljsum hestum mer hvta fna. Bar skjtt a ar sem keisarinn st; eir voru allir dkkir hrund og miklir vexti, og helst s, er fyrir eim var; hann kvaddi Napleon viruliga og stigu eir allir af hestunum. mlti s, er fyrir eim var: "a ykist g sj, a ert Frakkakeisari, erum vr til n sendir af Bllandskeisara og flytjum vr yr vinttu hans og viruliga kveju og gjf nokkra; og ar me ann boskap, a hann mun hi skjtasta koma til lis vi yr; hefr hann heyrt yvarn vanda". "Hver er gjfin?" mlti Napleon. tku eir allir upp bggla sma, og leystu upp; eim bgglum voru bljur svo smgjrvar, a varla mtti augum leia; r uru svo miklar, er r eim raktist, a undrun gegndi. mlti legatus aptr: "essar bljur sendir Bllandskeisari yr, Napleon, og vill a r eki tjld yar me bljunum". "Eigi viljum vr neina gjrninga hafa", mlti Napleon; "viljum vr sigra er falla sem menn, en eigi sem galdramenn". "Engir galdrar fylgja bljunum", mlti legatus, "en r eru gerar af dvergum Svartlfaheimi; er miki undir v komi, a r iggi bljurnar; skulu r treysta v, a Bllandskeisara gengr gott til alls essa". "Eigi kann eg me enna hlut a fara", mlti Napleon. gengu hinir tlf til og blsu bljurnar, en r liu egar lopt upp og sveifluust bylgjandi um allar herbirnar, og var allt mer ummerkjum. Riu eir burt san, en Napleon gekk inn og hugsai um enna hlut. Rann hann svefnhfgi undir morguninn; dreymdi hann, a honum tti sem hann sti fyrir utan tjaldi og vri lii Austrrkiskeisara fylkt undir hmrunum. ttist hann sj bjarndr rj koma r tnorri; au voru hvt og hr bragi og hfu krnur af sliljum, en eptir eim rann sveimr nokkurr iandi; au renndu augum til vinahersins mer reiisvip, en var sem allr herinn hvyrfi. gengu bjarndrin a keisaranum og beygu hfuin, svo a krnurnar fllu jr, en s bjrninn, er mestr og fegrstr var, strauk keisaranum blliga mer hramminum, og vaknai Napleon. 12. kaptuli Vgvaa reis ftr undir morguninn, er allir voru svefni og vakti upp alla , er ltist hfu af hennar lii. Hn fram eptir vlunum og skk skrokkana og limina, er hggnir voru, og reis allt upp af ftonskrapti Vgvu. Dtr snar vakti hn og, og brugust r allar finnglkn og ljn fljgandi, og svo Vgvaa sjlf og synir hennar; settust au ll upp hamrabelti. reis sl upp og var n Svalfrum og Tartaralii fylkt undir hmrunum. En Frakkar fylktu sr fyrir utan herbirnar. Sl n bardaga, og var a skmm hr, v a lopti fylltist allt af vttum og illum l og var allt kvikt; ar voru forynjur llum myndum, hlfir mannabkar, armleggir, hendr, lri, ftr, rassar bklausir og ftalausir, hausar, augu og eyru; var allt etta flugi loptinu og hafi lerblkuvngi; ar voru og jtunuxar, flugdrekar og finnglkn, fiskar fljgandi og vngju naut og nykrar, og flar, og spj allt slku eitri og lyfjani, a a var engum mennskum manni frt mti v a vega. Reiddist Austrrkiskeisari sjlfr, er hann s etta athfi, en gat eigi a gert r v sem komi var. Sneru Frakkar n inn herbirnar; en eigi vann eitri eim, og hlfu bljurnar; en Frakkar stu ar fram a hdegi og undu illa vi sinn hag, ar sem yfir uppi var vgr her af vttum og freskjum, en undir niri i af allskonar illum l. En Vgvaa undi v illa, er hn s a eigi vann tjldunum, v a hn hafi tla a vinna a dagsverk, a eya llu lii Frakka og sjlfum Napleoni; skildi hn eigi hverju slkt stti, og flaug um allt mer orgi og hljum, en freskjurnar riluust til og fr loptinu og brust um og skelldu saman vngjum og hreistrslepjuum sporum og meinguu blvalana eitri og lyfjani; en slin hvarf af himninum og gerist nttmyrkr yfir Heljarsl, utan feinar stjrnur tindruu loptboganum mer giljma. heyrist lragangr mikill tnorri og sl upp eldbjarma nir vi fjallabrn; a voru norrljs, og ustu upp himininn mer bragandi blossum, og eim norrljsum riu margar fylkingar vopnara manna, en eldbrim og ljsgr freyddi undan hestabringunum eins og rjkandi sjr; r fylkingar voru alsvartar og hfu allir grmur fyrir sjnum; ar riu rr fremstir svrtum hestum og svrtum brynjum; eir hfu grmur fyrir andliti og sver bjrt. eir riu um loptbogann og fru geyst, en himinbrimi svall lrandi og sknandi undan eim; eir hfu hjlma hfexta, kembdi stjrnurjkandi ljsboinn aptr af hverju faxi. Riu eir egar mti freskjunum og uru ar skjt umskipti; barist n allt loptinu og hurfu freskjurnar hver af annarri, og var daunn illr lopti, en engi fll jru. var um sir allt horfi nema Vgvaa; hn vildi fora sr og brst aptr kvenlkan og s nir vgvllinn; en fyrir v a hlt var lkunum og bli djpt, missti hn ftanna og fll kaf bli. rei einn hinna riggja anga sem Vgvaa svamlai nunum, og hj rvegis bli; uru rr brestir grligir, og ar hvarf Vgvaa og hefir aldri sst san. sneru fylkingarnar anga a sem Svalfarar voru fyrir og sveifluu hjlmfxunum; gerist gneistaflug grligt, en eirri eimyrju hvurfu allir Svalfarar og sst ekki eptir af eim nema aska ein. hleyptu eir anga sem voru Tartarar og bjargursar, og var ar eigi vinm veitt, v a lii fli allt svo sem ftr toguu, og er a r sgunni. Var n komi a nni; var aptr slskin bjart og hvurfu eldbljurnar. liu fylkingar grmumanna til jarar og riu til tjalds Napleons og fylktu sr ar mer reistum sverum; sl einn hinna riggja tjaldknappinn, svo a sng vi; gekk Napleon t. mlti grmumar, en rdd hans var lk kvldgusti skgargreinum: "a skaltu vita, Napleon keisari, a ert eigi heillum horfinn a essum leiki, v a n er jafnara me ykkr komi keisurunum en r, en slkan her sem hr er a velli lagr er engum mennskum manni unnt a sigra, mean hann ntr lkamligrar nttru; er r a engi minnkun, tt eigi megir yfirstga mannligt eli; en eigi skaltu leggja okka Austrrkismenn fyrir enna hlut, v a eigi vissu eir nttru essara ja. En fyrir v a hefir hafi rki itt til vegsemdar og veldis og til riddaraligrar drar, hfum vr og til n horfi og veitt r a essum leiki; mttu hr n lta Duguescln og Rbert Guiskar og Bayar, ef vilt. lyptu eir rr upp hjlmgrmunum, og sst svart hyldpi, fyrir v a eir voru mer andligu lfi, en eigi lkamlegu holdi; en allar fylkingarnar hneigu sverin fyrir Napleoni, eins og egar brimsilfru holskefla hneigir helrunginn motrinn fyrir hdegissl, en ljmanum lstr snggliga nir djpi, og dkknar brimslinn. San liu eir lopt upp og hvurfu t himinblmann; en er eir voru horfnir, heyrust dunur miklar og dynkir; riu margir menn r surtt og yfir na a Napleoni; er ar eigi or um a lengja, a ar var kominn Bllandskeisari mer hundra sundir blmanna; eir riu allir eim drum, er elephanti heita, og voru a llu lkari trllum en mnnum, en stilltir vel. Tk Napleon vel vir Bllandskeisara og akkai honum sna vegsemd vir sig me mrgum fgrum orum; drukku menn vn ar tjldunum af glei, en tt margra gra drengja vri a sakna. En er eir hfu nokkra stund saman seti, heyrist skr svo miki og lti, a allt lk reiiskjlfi; gengu allir t til a sj hverju slkt gegndi. Var ar kominn Ptphar, og hafi fari gangandi fr Blgaru, en eigi hitt Langbaraland, heldr hafi hann fari utan hj v fyrir framan Feneyjar, og villst sur fyrir Rma og t pontnsku flana; var Ptphar v allr moldugr og forugr af essu feralagi. S hann n hvergi neitt mannsbarn af snu lii og um blvalana berjandisk og blvandisk eins og graungr; hann henti hverju lkinu ftr ru upp ha lopt, og bjst til a vaa mti Frkkum og berja eim; vildi Garibaldi fara mti Ptphar, v hann var fullhugi mikill; fkk hann v eigi ri. mlti Bllandskeisari: "Lti mig fara helvti" - og girti sig upp og gekk mti Ptphar. Tku eir egar saman og var stutt um kvejur; var ar grimmdarligr atgangr. Bllandskeisari var njum hjartarskinnsbrkum, og ar tk Ptphar svo sterkliga , a brkurnar hngu dulum og slitrum utan um lrin keisaranum; var Ptphar sterkari og hafi Bllandskeisara einatt lopti, en keisarinn var mjkr og kom Ptphar honum eigi af ftunum. Horfu allir enna atgang og fannst miki um. Ptphar var allsber, og ni Bllandskeisari lengi engum tkum honum; keisarinn hafi neglr langar, v hann nagai eigi fingurna eins og sumir; hafi hann n eigi nnur r en a hann rak hendrnar kaf inn lrin Ptphar, en Ptphar pti grliga; fru eir n bir t na, og ar kom Bllandskeisari klofbragi Ptphar svo miklu, a ftr hans ttu skammt til himins, en hann steyptist hfui ofan hylinn og sr enn iljar honum. Br Ptphar ar Ragnarkkurs. N sem Austrrkiskeisari sr alla essa atburi, sr hann a eigi m svo bi standa; hyggr hann n llum snum her dauann vsan, ar sem Frakkar hfu haft sigr yfir jtnum og illi; s hann sem var, a eir mundu aan af heldr hafa sigr yfir mennskum mnnum, og a v fremr, sem Bllandskeisari var kominn til lis vir Napleon. Rr hann n fram vllinn, og mlti mer hrri rddu til Napleons: "N hefir hr stai s orrusta, sem lengi mun minnum hf; hafi r lti marga hrausta menn af yrum her. Sjum vr n eigi anna fyrir en a engi muni uppi standa af hvorigum, ef essu heldr fram, enda er og illt til ess a vita, ef svo miki mannalt skal vera, a eyist allt dugandisflk rkjum vorum fyrir essa styrjld. Finnst oss og miki um a, hversu vinslir r eru, Napleon keisari, ar sem ekki einungis trllauknir riddarar r fjarrum lndum ganga til li vi yr, heldr koma einnig forfer yrir og veita yr, tt eir s lngu til moldar gengnir, og m a mer sanni segja, a r hafi vini jafnt himni sem jru; hafi r og enga lisbn fari, en allir veita yr sjlfkrafa. Viljum vr n koma veg fyrir a, a menn vorir hrynji hr nir sem hlmr fyrir ljum, og bjum vr yr hlmgngu Heljarsl, ef yr svo vel lkar; skal s kallast unninn, er fellr fyrir rum, og hla v er hinum lkar; en engi orrusta skal framar standa mer mnnum vorum, heldr skulu allir frii heim halda, er vr hfum barist. Vil g n heyra lit yar um enna hlut, er hvort r kjsi ann, er oss virist verri". mlti Napleon: "etta er vitrliga mlt, Austrrkiskeisari, og viljum vr vst af yr hlmgngu iggja a morgni komanda, ef yr svo vel lkar; skal allt standa, sem r hafi ar um sagt; ykjumst vr ng lti hafa af mnnum vorum, og ykir oss a engi hefnd, tt vr mttum drepa nir allan her yvarn, v a daur er daur". En Austrrkiskeisari stakk upp essu fyrir sk, a hann s sitt vnna; en hann var mikill vexti og rammr a afli, og ttist hann eiga sigrinn vsan, ef hann tti vi Napleon einan; en Napleon var eigi eins mikill vexti, en vel vaxinn og hnellinn; kunni engi vopnfimi vi hann, tt um allan heim vri leita, en a vissi Jseppr eigi, v Napleon lt lti yfir sr sjlfr, og var hinn mesti riddari. Var n hreinsar valrinn og blinu veitt t Padus, en hn bar a allt til svar svo ronai allr Hadrafli; rku valhrannirnar ar um sinn svo ykkt, a engi skip komust innar flann en mts vir Ragsa og Manfredna. En er loki var a ryja valinn, var keisurunum haslar vllr Heljarsl, og breiddr silkidkr grundina. Var allt bi til hlmgngunnar um mintti; gengu menn til hvldar og tku sig nir. 13. kaptuli Um morguninn snemma var allt lii vaki; var mnnum skipa refaldan hring utan um hlmgngusvii. En utanvert hringnum voru settir rr stlar r rauagulli, sat Viktora einum, Napleon keisarafrndi rum og Bllandskeisari hinum rija. ar bak vi stu stlar r hvtagulli; ar stu eir Garibaldi, Marmier, Alexander Dumas, Pll Mssett og margir arir hershfingjar og kappar r beggja lii. San riu keisararnir fram; eir riu hvtum hestum gullbrynjuum og gullslum. Beislin voru r demantatlum, sem dregnar voru rauagullsbnd; r tlur voru allar austan af Indalandi, og vissi enginn hvernig r hfu veri boraar. Hleyptu n keisararnir hvor a rum og lgu burtstengunum skildina svo sng vi htt; gekk a langa hr a hvorigr gat bifa rum slinum. Loksins rak Austrrkiskeisari sna burtstng a Napleoni, en lagi kom bringu hestsins og dalai brynjuna; fldist hestrinn og hljp me Napleon um vllinn. mlti Austrrkiskeisari: "N flr , Napleon, og kalla g ig unninn a essum leik". "Eigi er svo", mlti Napleon, "eigi er fullreynt nema fti s", og stkk af baki og kom standandi nir vllinn. st Austrrkiskeisari lka af baki; og n brugu eir sverum og gengust a af miklum kafa. Gekk svo langa hr, a hvorigr var srr; lagi Napleon sig og lti fram; en Austrrkiskeisari var strhggr, en fkk aldri komi fram snum vilja. Tku eir n hvld um hr, er eir voru bir mir ornir; og a stundu liinni mlti Austrrkiskeisari: "N munum vi lta til skarar skra, og a s g, Napleon, a kannt eigi a berjast". glotti Napleon. Geru eir n atlgu, og beitti Napleon sr; hann hafi Dreyrvail, og nam a sver aldri hggi staar, ef rtt var haldi; kastai Napleon skildinum og hj skjld Austrrkiskeisara tveim hggum, svo eigi voru eptir nema fetlarnir; hj hann hjlminn, en mlmplturnar flugu vs vegar t um allan vllinn; Napleon hj svo hart og ttt, a sverin sndust sex lopti hendi hans og aldri mtti auga festa, hvar hann hj, hlfi brynjan n og eigi lengr Austrrkiskeisara, v a Dreyrvaill skapai henni aldr; lauk svo, a Austrrkiskeisari hn nir vllinn og flakti allr srum. Bar hann sig vel og drengilega og mlti vi Napleon: "N hefir n hamingja sigra, Napleon, og sagi mr a lngum hugr um, a hn mundi mikil og fgr vera. Hefir n haft fram inn vilja, menn nir unni sr frg og frama; en styrkt rki itt mer eim hlutum, er lengi munu standa. Munu far sgur hafa af grligri bardaga a segja en hr hefir hr veri, og eigi af frkiligri framgngu en essi var, er snd hefir veri Heljarsl; v a a skaltu vita, a essi orrusta er miklu meiri en Brvallabardagi og Rnsvalsbardagi, er mestir hafa veri manna minnum, a v er Metternich hefir sagt mr fr. En g mun hr n deyja, og hetjur nar og menn mnir munu verpa haug minn og drekka erfi mitt me smd og glei. Vonar mig, a munir sj til ess af visku inni, a essi styrjld eigi rsi upp aptr, heldr fari allir heim frii. Er mr eigi hatr brjsti til n n ns veldis, tt vi hfum grtt silfr elt; enda veldr sjaldan einn egar tveir deila". Napleon viknai og mlti: "Sjaldan hefir mr tlan mn brugist, og er s tlan mn, a yr muni a eigi henda a lta hr lf yvart snemma frg og fgrum blma; hyggjum vr, a r muni enn stjrna rki yru mer smd og speki um langan aldr". Og er Napleon hafi etta mlt, sst jreykir miklir og heyrist hljmr og sngnir yfir Mundafjll; uru undarleg tindi, v fyrst komu loptinu tlf ernir fljgandi; eir voru allir svo, a nnur hver fjr var gyllt, en nnur hvt; komu tlf svanir alhvtir me blgullnum bjarma og teygu hlsana mer lngum hljmdrgum svo kva vi himinskjunum, en