Sonnet Leitsterren van mijn hoop, planeten van mijn jeucht, Vermogen oogen schoon in hemels vuyr ontsteken Als ghy u vensters luickt soo sietmen mij ontbreken Mijns levens onderhout, een teder soete vreucht: Want ghij besluit daerin een saelighende deucht Vriendlicke vrolijckheit; de Min met al sijn treken, Jock, Lach, Bevallijckheit daerinne sijn geweken En wat ter werelt is van wellust en geneucht. Natuire die daer schijnt in droeve damp begraven, Doort missen van u glans, betruert haer rijckste gaven, Die gh'altesaem besluit in plaets soo nau bepaelt, Doch nau en is sij niet, ghelijck het schijnt van buiten, Maer wijt en woest ghenoech om alles in te sluiten, Daer sich mijn wufte siel soo ver in heeft verdwaelt. Sonnet Mijn lief, mijn lief, mijn lief; soo sprack mijn lief mij toe, Dewijl mijn lippen op haer lieve lipjes weiden. De woordtjes alle drie wel claer en wel bescheiden Vloeiden mijn ooren in, en roerden ('ck weet niet hoe) Al mijn gedachten om staech maelend nemmer moe; Die 't oor mistrouwden en de woordtjes wederleiden. Dies jck mijn vrouwe bad mij claerder te verbreiden Haer onverwachte reên; en sij verhaelde' het doe. O rijckdoom van mijn hart dat over liep van vreuchden! Bedoven viel mijn siel in haer vol hart van deuchden. Maer doe de morgenstar nam voor den dach haer wijck, Is, met de claere son, de waerheit droef verresen. Hemelsche Goôn, hoe comt de Schijn soo naer aen 't Wesen, Het leven droom, en droom het leven soo gelijck? Sonnet Geswinde grijsaert die op wackre wiecken staech, De dunne lucht doorsnijt, en sonder seil te strijcken, Altijdt vaert voor de windt, en ijder nae laet kijcken, Doodtvyandt van de rust, die woelt bij nacht bij daech; Onachterhaelbre Tijdt, wiens heten honger graech Verslockt, verslint, verteert al watter sterck mach lijcken En keert, en wendt, en stort Staeten en Coninckrijcken; Voor ijder een te snel, hoe valtdij mij soo traech? Mijn lief sint ick u mis, verdrijve' jck met mishaeghen De schoorvoetighe Tijdt, en tob de lange daeghen Met arbeidt avontwaerts; uw afzijn valt te bang. Rn mijn verlangen can den Tijdtgod niet beweghen. Maer 't schijnt verlangen daer sijn naem af heeft gecreghen, Dat jck den Tijdt, die jck vercorten wil, verlang. Sonnet Vonckende God, of geest van Godes naeste neven; Die hart aen hart met vuyr gesuivert innelijft, Waerin uw gouden grif gloejende wetten schrijft, Daer niemands wil af schrickt, of tegens denckt te streven; Ontternt mijn borst, en bidt de voester van mijn leven, Die met een soete windt mijn tedre sinnen drijft, Soo lang tot op mijn hart haer ooghe stilstaen blijft, Aenschouwen wat daer in is van uw handt geschreven: Daer salse lesen mijn eeuwighe slavernij, En d'eindeloose macht van d'opperheerschappij Die haer verheven deuchdt heeft op mijn siel bevochten, Waer voor haer mijn gemoedt nedrighe jonst betóónt, En haer gesegent hayr met groene cranssen cróónt, Van eerlijck laurenhof en soete myrth gevlochten. Sonnet Wanneer de Vorst des lichts slaet aen de gulden tóómen Sijn handt, en beurt om hooch aensienlijck wter zee Sijn wtgespreide pruick van levend goudt, waermee Hij naere anxtvallicheit, en vaeck, en creple dróómen Van 's menschen lichaem strijckt, en berch, en bos, en bóómen En steeden vollickrijck, en velden met het vee In duisternis verdwaelt, ons levert, op haer stee, Verheucht hij, met den dach, het Aerdtrijck en de stroomen: Maer d'andre starren al naeijvrich van sijn licht, Begraeft hij, met sijn glans, in duisternissen dicht, En van d'ontelbre schaer, mach 't niemand bij hem houwen. Al eveneens, wanneer uw geest de mijne roert, Word jck gewaer dat ghij in 't haylich aenschijn voert Voor mij den dach, mijn Son, de nacht voor d;andere vrouwen. Sonnet Nydighe Tijt waerom ist dat ghy u versnelt Meer dan ghy zijt ghewoon, laet ghy u het verdrieten Dat ick den Hemel van Liefs byzijn mach ghenieten, Wat schaedt u mijn gheluck dat ghy u daer in quelt? Een grysaert zijt ghy Tijt, en proefde noyt 't ghewelt, Van 't ghene, datse Liefd' en soete Weerliefd' hieten. Helaes de tranen blanck over mijn wanghen vlieten, Als ick aen't uyrwerck denck dat qualijck was ghestelt. Och Meester, die de tijt met uyren af kunt meten, Ghistr'avont miste ghy en had u konst vergheten, Wel viermael sloch de klock in min dan een quartier. Maer nae mijns Liefs vertreck, door dien't began te daghen, En heeft de klocke boven tweemael niet gheslaghen, In eenen tijt, docht my, van twaelf uyren schier. Sonnet Zydy van minnaers smert een onverzaedlijck vraetjen, O Min? so gaet het my noch al voor wint voor stroom, Hoe naeu men waect mijn lief met grendelslot en boom, Ick stae noch niet met u in 't alderquaedste blaetjen. Ghy komt en steeltse my door 'taldernauste gaetjen, En buyten moeyten van mijn slapend' lichaem loom, Voerdyze lieflijck by my in een zoete droom, Ghy zijt verzocht van all's, en zijt een wacker maetjen. Teghen u treken gheldt noch oude wyvenraedt, Noch yverighe wacht: dan goude Minne laet Het, bid ick, blyven niet, by deze kleine gunsiens: Maer dat ghy my int slaep jont, jont my op den dagh, Dat ick ghenaken eens 's Liefs ware lippen mach, Ghy kunt wanneer ghy wilt, schud uyt u sack met kunsjens. Sonnet aen heere Constantijn Huighens P.C. Hooft Men voede Achilles op met mergh uit Leeuweschoncken; Dies siedende' oorloghsucht reed door sijn leeden rap. Van rusten wierdt hij mat, van woelen frisch, en schrap Stondt hij veel liever, dan hij stack in lust versoncken. Maer Huighens inborst, die voor sogh heefr opgedroncken Der eedle konsten klaer en sinnesuiverend sap, Vlamt op het eerlijck' fray, waer nae sijn vrijerschap Uit allen ijver rent, geprickt van heilghe voncken. Dies luisteren nu sijn luit, sijn stem, sijn streelend dicht Nae wetten van die geest, op alles afgericht. Nae dese schickt zich 't puick zynre' uitgeleesen zeeden. Doch dit 's maer voorspel. T'han de welvaert van sijn landt En vrijgevochten volck aenstellen wil haer trant, Op maetslagh eener siel soo vol van rijm en reden.