A perte de vue 
Een struik struint in het perspectief, 
gunt gading aan verlies. Elk punt 
strikt vlucht. Licht verknipt plaats 
vergaat verschiet. Tak in tak uit 
blad na blad maakt verte verder 
af, is buiten zichzelf in haar 
volbracht. Een struik vervult 
het zicht. 
Driftwood 
voor Richard Long 
De streep gestald, 
de baan bewaard 
waarin de wrakken 
drijven, wiegen, wankelen. 
De afstand geborgen, 
de cadans behouden 
waarin zij ondergaan. 
(c) Bart Janssen


Dood 
gaat u mij voor, komt u voor mij 
uit. Ik volg uw gang van in uw stuit 
tot in de wending van mijn rug. 
Ik ga op u terug. Dood, houdt u 
de afstand, de plaats voor mij, 
neemt u de tussentijd. Ik sta u na 
en sluit de rij. Nee, dood, na u, 
gaat u maar eerst. Weest u gerust, 
ik blijf die u bent geweest. Ik blijf 
uw achterstand. Dood, houdt u mij 
achter uw palm van mijn hand. 
Fenster 
voor Luk Lambrecht 
Vanachter verte zonder glas 
hakketakt het venster 
op het landschap, 
beklinkt het uitzicht 
met zijn daagse licht, bekort 
de horizon tot het gras 
dat zich in de nabijheid trekt. 
Het venster geeft geen pas. 
Voor een laatste m3 ruimt het 
orde, zet zich schrap.